Eerste Weltkrieg

Vun Wikipedia
Wesseln na: Navigatschoon, Söök
Eersten Weltkrieg – Staten, de dor mitmaakt hefft (mit Kolonien). Gröön:Entente un Allieerte. Geel: Middelmächte. Gries: Hefft sik ut de Saak rutholen
Dat Chateauholt bi Ypern besteiht blot noch ut Stubbens(1917)

De Eerste Weltkrieg weer en Krieg, de vun 1914 bet 1918 in Europa, den Nohen Osten, Afrika un Oostasien föhrt worrn is un in den över negen Millionen Minschen doodbleven sünd. Dat weer de eerste Krieg, in den massiv Maschinen, as Panzer, Fleger un Luftscheep to'n Insatz kamen sünd un in den Giftgas insett weer. De Fronten bewegen sik ober kuum; in'n Stellungskrieg reven sik de Truppen gegensietig op. Sünnerlich op de Slachtfeller vör Verdun un in Flannern bleven op beide Sieten Millionen vun Soldaten dood, ahn dat sik an de militärische Laag wat ännern dei. Ok dorüm is de Eerste Weltkrieg en Krieg, de an Grugen allens achter sik laten hett, wat dormals bekannt weer. De Krieg keem in Gang dör den Anslag vun Sarajevo op Franz Ferdinand an'n 28. Juni 1914. He weer de Thronfolger vun Öösterriek-Ungarn. Utöövt wurr de Anslag dör den Serben Gavrilo Princip. Dat weer Grund noog för Öösterriek, en Ultimatum to stellen, wat de Souveränität vun Serbien angriepen dö. As de Serben dat Ultimatum nich vull inhollen wullen, verkloor Österriek-Ungarn an'n 28. Juli Serbien den Krieg. Russland verkloor dorop Österriek-Ungarn den Krieg un Düütschland muss vun wegen de Blankovullmacht, de dat Land gegen Österriek-Ungarn över afgeven harr, ok in den Krieg instiegen. Düütschland fung nu an, in Belgien intomarscheern, üm Frankriek antogriepen. De Düütschen weern bang, dat Frankriek op de Siet von Russland an den Krieg deelnehm, so dat dat to'n Tweefrontenkrieg kömen kunn. No den Angreep op Belgien verkloor ober ok Grootbritannien Düütschland den Krieg, vun wegen dat de Neutralität vun Belgien angrepen worrn weer. Dat Enn vun'n eersten Weltkrieg weer an'n 11. November 1918.

Inholtsverteken

Wie de Laag to'n Anfang vun den Krieg utsehn hett[ännern]

Middel- un Oosteuropa[ännern]

As dat 20. Johrhunnert dör de Döör kieken dö, geev dat in Middel- un Oosteuropa lang nich so veel Staten as vundagen. In'n Groten un Ganzen hefft dat Düütsche Riek, Öösterriek-Ungarn un Russland de Länner unner sik updeelt. In'n Süüdosten lä dortieds dat Osmaansche Riek, dat ok Grootmachtpolitik bedrieven dö. Lüttjere Staten hett dat blot man up de Balkanhalfinsel geven. De Völker, de dor tohuse weern, harrn dat up ehre Unafhängigkeit afsehn harrt un weern all in de Johrteinte vördem jummerlos unruhig ween. Bovento stotten up den Balkan de europääschen Mächte, de sik fudder utbreden wollen, an de Grenz vun dat Osmaansche Riek. Bi dat Düütsche Riek, Russland un Öösterriek-Ungarn hannel sik dat um Monarkien. Dor harrn de Borgerslüde in ehre Parlamente mehr oder minner nich veel to seggen. Dor geev dat Volksgruppen, de na Unafhängigkeit streven döen, man de dree Kaiserrieke hefft dor nix up geven.

In dat 19. Johrhunnert weern unner annern upsternaatsche Ungarn un Polen dalstuukt wurrn, de in Upstänn for de Freeheit vun ehre Natschoon strieden döen. Sunnerlich in den Veelvölkerstaat Oosterriek-Ungarn „bruddel“ dat bannig mank de Volksgruppen. Un denn stunn de Monarkie vun dat Huus Habsborg ok noch butt gegen de Politik vun Russland, dat siene Upgave dor in sehn hett, for de Slaawschen Völker unner de „Herrschop vun Wien“ den Mund up to maken. Russland stunn achter den Panslawismus un träe up as Schutzmacht for dat lüttje unafhängige Königriek Serbien. Al 1908 harr nich veel fehlt, un in de Krise um de Annexion vun Bosnien weer dat al twuschen Öösterriek-Ungarn up de eene Siet un Russland mit Serbien up de annere Siet to'n Krieg kamen.

Westeuropa[ännern]

De Staten vun Westeuropa harrn grote Deele vun de Welt unner sik updeelt as Kolonien. Grootbritannien sien Weltriek reck over all Kontinente hen. As See- un Kolonialmacht stunn dat ganz wiet vörn. Denn folg Frankriek. Dat Düütsche Riek harr eerst laat mitmaakt bi de Grootmächte ehr Wettlopen um de Kolonien. Eerst um de Wenn vun dat Johrhunnert hett Alfred vun Tirpitz de Flottengesette dörkregen un sik dor an maakt, en Hoochseeflotte up to boen, de mit de annern mitholen konn. Dat gifft Historikers, de meent, dor hett dat an legen, dat in dat leste Johrteint vör’n Krieg de Politik mank de Mächte wat rubberig wurrn is. An un for sik harr Grootbritannien dat dor up afsehn, dat de Mächte up den Kontinent liek stark weern: Man weer dor vun utgahn, dat dat an'n Besten lopen dö for dat British Empire, wenn up den Kontinent nich en Machtgrupp de annere unner kriegen konn. Man denn änner sik de Laag in Oostasien na den Boxerupstand vun 1900/1901 un dat Empire pedd sik in Binnerasien mit Russland up'e Fööt. Dorto kemm in'n Tweeten Burenkrieg 1899-1902 düütlich de Gefohr up, dat up den Kontinent en Bund gegen Grootbritannien tostanne kamen konn. Vundeswegen sünd de Briten vun'n Anfang vun dat Johrhunnert lütt bi lütt ruträen ut de Politik vun de splendid isolation, de se bit dorhen bedreven harrn.

Europa updeelt in Machtblöcke[ännern]

System vun Bündnisse in Europa um 1900 un 1910 rüm

In Europa weern mit de Tied twee Blöcke up kamen. Up de een Siet stunnen dor de Middelmächte. Dor höör dat Düütsche Riek mit Öösterriek-Ungarn to. Vun 1882 af an weern se tohopenknutt in den defensiven Dreebund mit dat Königriek Italien. Düütschland weer ok vunwegen allerhand Militärsaken mit dat Osmaansche Riek verbunnen. Up de annere Siet stunn de Tweeverband twuschen Russland un Frankriek, de 1894 afslaten wurrn weer, nadem Düütschland sien Rückversicherungsvertrag mit Russland utlopen laten harr. De Krieg twuschen Russland un Japan 1904/1905 hett dat mit sik brocht, un de Allianzen mank de Grootmächte hefft sik fudder verschaven: 1904 hett sik Grootbritannien in de Entente cordiale mit Frankriek over allerhand Fragen over de Kolonien utgleken un 1907 is dat Overeenkamen mit Russland in den Verdrag vun Sankt Petersborg verafreedt wurrn. So weer praktisch en Triple Entente tostanne kamen.

In dat Düütsche Riek is dat to'n Deel so ankeken wurrn, dat mit Afsicht en Krink um Düütschland slaten wurrn weer. All dree Staten vun de Entente harrn sik mit dat Riek in'e Plünnen harrt. De Seemacht Grootbritannien weer vergrellt vunwegen den Upbo vun de düütsche Kriegsflotte. In Frankriek geev dat allerhand Lüde, de torüchbetahlen wollen, dat ehr Land in'n Düütsch-Franzööschen Krieg vun 1870/1871 slahn wurrn weer. Mit Russland stunn dat nich mehr to Best, siet Bismarck bi den Berliner Kongress dor gegen an gahn weer, dat Russland na den Krieg twuschen Russland un de Osmanen up'n Balkan 1877/1878 allerhand osmaansche Gemarken un Länner overnehmen konn. Russland harr düssen Krieg wunnen. Unner annern in de Krise um de Annexion vun Bosnien vun 1908 un in de beiden Marokkokrisen vun 1905/06 un 1911 weer dat düütlich to sehn, dat de Machtblöcke butt up'nanner stöten döen. So is de Gefohr jummers grotter wurrn, dat dat mol en Krieg geven würr. De Politikers, de dortieds an'e Macht weern, hefft dat so sehn un ok allerhand Lüde, de sik mit de Tied un ehre Aflöpe befaten döen. De Mächte hefft in düsse Tied ehre Rüstung bannig in'e Hööchte dreven un se versochen, de lüttjen Staten in Süüdoosteuropa, de bi de beiden Balkankriege vun 1912 bit 1913 mitmaakt haarn, up ehre Siet to trecken.

Dor hett dat Düütsche Riek twee „kole Kriege“ mit föhrt, „een Weltstriet mit England […] un en europääschen Striet mit Frankriek un Russland, wer dat Seggen hebben scholl up den Kontinent.“ [1]

Wie dat an’n Anfang mit dat Militär stunn[ännern]

So seeg dat an un for sik mit de Bündnisse ut, ehr dat de Krieg los gung
So stunn dat mit de Länner worraftig an’n Anfang vun’n Krieg (Grenzen ut de Tied vör den Krieg)

De Entente stunn an’n Anfang vun den Krieg vörweg. Se hett mehr Suldaten harrt (ok ut ehre Kolonien), konn up grottere Reserven vun Rohstoffe torüch griepen un de Reserven an Kriegsmaterial weern ok grotter. All Sorten Wapen geev dat bi de Allieerten ut’n Westen, sunnerlich sware Artillerie. Man mit de Organisatschoon stunn dat nich to’n Besten un vundeswegen kreeg de Entente an’n Anfang vun den Krieg de Fiende nich unner.

In de Johre vör 1914 weern de Militärbudgets vun Düütschland, Frankriek, Russland un Grootbritannien nich wiet ut’neen. Dat Düütsche Riek weer na dat Johr 1900 an Frankriek vorbi kamen. Dat hett an dat Flottenwettrüsten mit Grootbritannien legen. 1913 hett Düütschland 3,9 % vun sien Nettonatschonalinkamen for de Rüstung utgeven. In Frankriek weern dat 4,8 %, in Russland un Italien 5,1 %, in Grootbritannien 3,2 % un in Öösterriek-Ungarn 2 %.[2]

Matthias Erzberger hett noch 1914 de Utgaven for de Rüstung bi acht Grootmächte in de Johre 1904 bit 1914 vergleken.[3] In dat Johr 1913, so hett he dat rutgahn laten, hefft de Utgaven, ümrekent in Goldmark so utsehn:

Staat oder Bündnis Inwahners
(Mio).		 for Armee
(Mio. M)		 pro Kopp
(M)		 for Marine
(Mio. M)		 pro Kopp
(M)		 Alltohopen
(Mio. M)		 pro Kopp
(M)		 Alltohopen
(Mio. £)[4]
Düütschet Riek 67,5 1009 14,9 467 6,9 1476 21,9 93,4
Öösterriek-Ungarn 52,7 496 9,4 155 3 651 12,4 25,0[5]
Middelmächte (D+Ö) 120,2 1505 12,5 622 5,2 2127 17,7 118,4
Italien 35,1 332 9,5 205 5,9 537 15,3 39,6
Russland 157,8 1254 8 498 3,2 1752 11,1 101,7
Frankriek 39,7 766 19,3 412 10,4 1178 29,7 72,0
Vereenigt Königriek 46 576 12,5 945 20,5 1521 33,1 72,5
Entente (R+F+UK) 243,5 2596 10,7 1855 7,6 4451 18,3 246,2
USA 96,8 422 4,4 595 6,1 1017 10,5
Japan 54,3 207 3,8 203 3,7 410 7,6
Iesenbahn as Slöteltechnik for dat Militär: Düütschen Truppentransport 1914

De Tabell wiest, dat de Middelmächte, sunnerlich Öösterriek-Ungarn, in de Johre vör den Krieg nich so veel Geld for ehre Armeen utgeven harrn, as de Entente. Vundeswegen weern se an un for sik gor nich instellt up den Krieg. Man de Graad an Organsisatschoon in de Düütsche Armee weer höger as bi de Truppen vun den Fiend, un to’n Deel weern ok de Wapen un de Kriegsmoral beter. Dat geev de nödige Logistik for den Transport vun de Truppen un vun allens, wat na de Front brocht weern möss. Ok en Nett vun Iesenbahnen stunn for düsse Upgaven praat.

Wat de böversten Militärlüde up beide Sieten toeerst gor nich verstahn döen, weer, dat dör dat Utfinnen vun dat Maschinengewehr um 1861 rüm, de Krieg up’n Kopp stellt wurrn weer. Maschinengewehre geev dat midderwielen in all Armeen. Se brochen en Vordeel for de Siet, de ehr Terrain verdeffenderen möss. In grote Slachten un Kriege an to griepen, weer bannig veel swaarer wurrn. As se insett wurrn sünd, nütz dat de Angriepers nich veel, wenn se mehr Lüde in’n Kamp smieten konnen. An to griepen un den Fiend in’n Dutt haun, weer meist unmööglich. So harr sik de Laag gegen de Kriege in öllere Tieden over vun Grund up ännert, un en ganz annere Strategie weer nödig. Man dat duer lang, bit de Militärstrategen dat begriepen döen. Dat hett dor mit to bidragen, dat dat up de Slachtfeller vun den Eersten Weltkrieg so unbannig grote Verluste geven hett. In de sülvige Richtung gung dat mit de Artillerie. Midderwielen geev dat Snellfüerkanonen un de Artillerie speel en gröttere Rull bi’t Verdeffenderen vun de Front, as vördem. Ok nee weern de Wierdraht, elektrische Schiensmieters, de dat ganze Slachtfeld in’e Nacht hell maken döen un dat Telefon, wo dat Gefecht mit stüert weern konn. All düsse Saken, de in en Krieg noch nich lang en Rull speelt harrn, weern, just as de Gravenkrieg, in den Krieg twuschen Japan un Russland 1904/1905 utprobeert wurrn. Man de Generalstääve in Europa harrn sik dor nich sunnerlich um scheert.

Alltohopen weer keen vun de beiden Machtblöcke instellt up en langen Krieg. So geev dat gor keen Winterkledaasch for de Suldaten. De Hauptmackers gungen dor vun ut, dat de Krieg man kort weern scholl un en Sieg noch 1914 tostanne kamen scholl.

Gegen de Armeen in Frankriek un Düütschland over weer de brittsche Armee bit dorhen noch keen Massenarmee. Ok en Wehrplicht geev dat nich. De ganze Armee bestunn ut blot man negen „reguläre“ Divisionen. De brittschen Regimenter sünd um un um in de Heimat oder in de Kolonien insett wurrn. De grottste Deel vun de Strietkräfte weer bit to’n Krieg de Royal Navy.

Wo de Grootmächte dat in düssen Krieg up afsehn harrn[ännern]

Dat Düütsche Riek[ännern]

Wo de Düütschen dat in’n Westen up afsehn harrn
Wat for de Düütschen in’n Osten rutkamen scholl

As de Krieg los gung, menen de meisten Düütschen noch, dat gung dor bloß um, sik to verdeffenderen gegen allerhand Feende. Man as dat an’n Anfang in’n Westen goot lopen dö, kemen slank „fantastische“ Projekte up’n Disch, wat allens to dat Düütsche Riek toslahn weern scholl. [6] Vör den Krieg harr de düütsche Butenpolitik dat dor up afsehn, de Kolonien in Oversee un Vörderasien ut to breden. Dor gung dat sunnerlich um weertschoppliche Interessen bi. Man nu stunn de Saak so, dat de Macht in Europa sülms grotter weern scholl. Vunwegen de „Middellage“ in Europa meen Düütschland, de Nabern drauhen vun all Sieten. Dor scholl nu dat Grotter weern dör dat Daalsluken vun Länner in Oost un West gegen hölpen. To’n Deel weern dat unbannig grote Gemarken, de to dat Riek tokamen schollen. So scholl dat in Ewigkeit dor bi blieven, dat Düütschland de Vörmacht up den Kontinent weer. [7]

Riekskanzler Bethmann Hollweg harr an’n 9. September 1914 in sien „Septemberprogramm“ bekannt maakt, wo Düütschland up tostüern scholl. Dat Düütsche Riek scholl tokümstig in de Weltpolitik en Rull spelen. Afsehn weer dat up düsse Punkte:

  1. Dat Arzbecken vun Briey scholl an Düütschland kamen un Frankriek scholl weertschopplich afhängig weern vun dat Riek.
  2. Dat Militär, de Politik un de Weertschop vun Belgien schollen in düütsche Hand kamen dör dat Overnehmen vun Lüttich un Antwerpen un dor noch de Küst vun Flannern to.
  3. Luxemborg warrt düütschen Bundsstaat.
  4. Middeleuropa scholl weertschopplich tosamenhören un Düütschland scholl dor de Baas bi ween.
  5. In Afrika scholl dat mehr Kolonien geven ((→ Düütsch-Middelafrika).
  6. De Nedderlannen schollen neger an dat Düütsche Riek ranhoolt weern.[8]

De düütsche Kriegspolitik harr dat in’n Westen sunnerlich up Belgien afsehn. Vun dat Septemberprogramm af an rück dor numms, de in de Politik wat to seggen harrt hett, vun af, Belgien scholl as en Vasallenstaat vun Düütschland regeert weern. Dor schollen avers eerst noch grote Gemarken vun direkt vun dat Riek overnahmen weern.[9]

In’n Osten gung dat dor sunnerlich um, Polen mehr oder minner direkt to regeern. Ok dor scholl en Striepen an de Grenz up jeden Fall to Düütschland tokamen. Wie groot düsse Striepen weer, dat hung vun de verscheden Ansichten af.

In Tosamenhang mit Düütschland siene „Randstatenpolitik“ stunn: Russland scholl torüchschaven weern vun de düütschen Grenzen un en Zoon vun „Pufferstaten“ scholl inricht weern vun Finnland bit na de Ukraine hen. Düütschland sülms scholl sik in’n Osten sunnerlich in dat Baltikum utbreden. Allerhand Gemarken in Kurland un Litauen schollen to Düütschland kamen. Dat meenden Lüde ut all Lagers, de ehre Weltsicht anners dörchut verschelen dö.[10]

De Propaganda, de düsse Ansichten in dat Hart vun de Düütschen onplanten scholl, hett nich all Inwahners vun dat Riek to faten kregen, man sunnerlich so’n Lüde, de in de Industrie togange weern un so’n, de to de Intellektuellen rekent weert.

In den Krieg siene tweete Hälfte harrn de Sozialdemokraten de Parool vun en „Freden ohne Annexionen“ upstellt un sunnerlich Suldaten stunnen dor achter.

De Oostfront twuschen den Wapenstillstand un den Freden vun Brest-Litowsk

De Freden vun Brest-Litowsk an’n 3. März 1918 mit Sowjetrussland hett vörsehn, dat Polen, Litauen, Eestland un Kurland ut Russland utscheden döen. Ok de Ukraine un Finnland schollen unafhängig weern.[11]Russland siene ne’en „Randstaten“ vun Finnland bit na Georgien hen sund tolest nich vun dat Düütsche Riek daalslaken wurrn, man se weern afhängig vun dat Riek, sunnerlich, wat Weertschop un Militär angung.

Öösterriek-Ungarn[ännern]

Öösterriek-Ungarn harr sik vornahmen, sik up den Balkan dör to setten. Dor gung dat, so meen de K.u.K.-Monarkie, um dat Overleven: Sunnerlich Russland woll dat Land an’t Lief. Öösterriek-Ungarn woll nich blot Serbien daalsluken, man ok Montenegro un Rumänien oder, wenn dat nich gung, Russisch-Polen. Gegen den Nationalismus vun de dormolige Tied hett Öösterriek-Ungarn fast holen an de Idee, de Kaiser weer de Herr over veele un verschedene Völker. In de eersten Weken vun den Krieg weern de Staatslüde dor slank bi de Hand mit, wat for Länner Deel vun Öösterriek weern schollen. Man dat duer blot en poor Weken, denn gung dat just man dor um, den Krieg as en Staat to overleven.[12]De Donaumonarkie hett dat dor up anleggt, Grootmacht to blieven dör Rinregeern in, oder overnehmen vun Serbien, Montenegro, Albanien, Rumänien, Polen un de Ukraine.[13]Man je mehr Gemarken mit slaawsche oder rumäänsche Inwahners dat Riek in de Hand kreeg, je minner is de Vörmacht vun de Düütschen un Ungarn in den Staatsverband wurrn un dat Liekgewicht twuschen de Völker keem dör’nanner.

Frankriek[ännern]

So hett sik de Action française de Ordnung na en Krieg (1915/16) vorstellt

Frankriek woll Wraak öven un de Düütschen de Nedderlage vun 1871 torüch betahlen. De harr kullen. Elsass-Lothringen scholl wedder na Frankriek kamen. Fudderhen scholl dat en Enn hebben mit de düütsche Vörmacht up’n Kontinent, de mit den Düütsch-Franzööschen Krieg los gahn weer. Al in de eersten Dage vun’n Krieg is over dat Torüchholen vun Elsass-Lothringen snackt wurrn. Vun Anfang an bit to’n Enn harrn de Franzosen dat dor up afsehn un sünd dor ok nie nich vun afgahn. [14] As dat na den Sieg an de Marne beslaten wurrn is, mit den Krieg fudder to maken, bit dat to Enne weer mit de „Hegemonie vun den prüß’schen Militarismus“, dor sünd denn slank ok noch annere Afsichten up’t Tapet kamen, vun dat Innehmen vun dat Saarland un de Gemarken up de lunke Siet vun den Rhien bit hen to’t Ut’neenrieten vun dat Düütsche Riek siene Eenheit oder tominnst dat Inrichten vun en föderalen Staat, de ut franzöösche Sicht macker weer, as en Staat mit starke Zentralmacht.

In’n Harfst 1915 is denn düütlich wurrn, wo Frankriek in de tokamen Johre jummers wedder up tostüert is. Offiziell is dat mol mehr un mol minner kloor seggt wurrn, man ännert hett sik dor denn nich mehr veel an: Elsaas-Lothringen scholl in de Grenzen vun 1814 oder sogor vun 1790 wedder an Frankriek kamen, also tohopen mit dat Saarland. Düütschland scholl torüchschaven weern an den Rhien. Dor scholl dat Rhienland for an Frankriek kamen oder as neutralen Staat henstellt weern. Belgien un Luxemborg schollen, wat Weertschop un Militär angeiht, na Frankriek kamen. [15]

Alltohopen konzentreer Frankriek sik mit siene Kriegsafsicht up de Front mit dat Düütsche Riek. In Oversee un in’n Orient weer Grootbritannien ehrder en Gegenspeler vun Frankriek siene Afsichten, as Düütschland oder dat Osmaansche Riek. Westafrika scholl, mit de düütschen un engelschen Enklaven, franzöösch besiedelt weern.

De Regeerung Aristide Briand hett in’n November 1916 en Programm rutgahn laten, wo se in düssen Krieg up los wollen. Dor wurr seggt, Frankriek scholl „tominnst“ de Grenzen vun 1790 wedder kriegen, also dat Saarland dor mit bi. Vunwegen, dat aftosehn weer, wat for’n Barg Probleme dat geev, wenn Frankriek dat Rhienland overnehmen woll, düch dat passlicher, dor twee neutrale Pufferstaten in to richten, de unner Frankriek sien Schutz stunnen. Anners, as de Generalstaff dat plaant harr, scholl Belgien doch unafhängig blieven. Dat geev Lüde ut de Regeerung, de menen, dat gung to wiet. Annere wollen sik up keen Fall de Annexion vun dat Rhienland begeven. Ministerpräsident Briand hett avers dor achter stahn un so is dat Programm in’n Januar 1917 to’n offiziellen Programm vun de franzöösche Regeerung wurrn.[16]

Russland[ännern]

Russland harr den Krieg gegen Japan verloren. Nu gung dat wedder um Europa, sunnerlich um den Balkan. Russland hett sik dor as de natüürliche Schutzmacht vun de lüttjeren Staten ankeken. So konn dat nich utblieven, dat dat Striet geev mit Öösterriek-Ungarn. Man ok dat Osmaansche Riek is vun Russland to siene Feende torekent wurrn, denn Russland meen, se harrn vun dat Byzantiensche Riek de greeksch-orthodoxe Kultur arvt un stunnen vundeswegen as Nafolgers vun Byzanz in’n Striet gegen de Törken. Nadem dat Osmaansche Riek in den Krieg intreden weer, hett de russ’sche Siet hööpt, amenn weer dat woll mööglich, Konstantinopel in to nehmen un de Seegatten twuschen de Ägäis un de Swarte See glieks mit. Man ok up Galizien un Oostpreußen harr Russland dat afsehn.

As toeerst de Toversicht groot weer, den Krieg to winnen, dor hett de Butenminister Sasonow al an’n 14. September 1914 en Programm mit 13 Punkte upstellt, wat in allerhand Hensichten as Gegenpart to Bethmann-Hollweg sien Septemberprogramm an to kieken is. Sunnerlich Düütschland scholl Land afgeven. Sasonow meen, dat scholl passeern up de Grundlaag vun dat Prinzip vun de Natschonalitäten. Russland scholl dat Memelland kriegen un den ööstlichen Deel vun Galizien. De Osten vun de Provinz Posen, (Böver-) Slesien un Westgalizien schollen to Russ’sch-Polen mit tokamen. Denn sünd ok noch de Fixpunkte nömmt wurrn, de ok in de Programme vun de annern Allieerten faken instunnen: Elsaß-Lothringen, „unner Umstänn“ dat Rhienland un de Palz schollen an Frankriek kamen, Belgien scholl wat afkriegen vun de Gemarken bi Aken, Sleswig-Holsteen scholl torüchgeven weern an Däänmark un dat Königriek Hannober scholl wedder up’e Been stellt weern. Ut Öösterriek scholl en „Dreedubbelte Monarkie“ weern, mit de Königriek Böhmen, Ungarn un Öösterriek (Alpenlänner). Serbien scholl Bosnien-Herzegowina, Dalmatien un den Norden vun Albanien kriegen, Süüdalbanien scholl to Grekenland tokamen. Bulgarien scholl wedder en Deel vun Makedonien afkriegen, wat bitherto to Serbien höört harr. De düütschen Kolonien schollen an Grootbritannien., Frankriek un Japan kamen. [17]

Grootbritannien[ännern]

Grootbritannien sien Butenminister Edward Grey gung dor eerst mol gegenan, dat Jan un alle Mann dor over snacken döen, wo de Natschoon dat mit düssen Krieg egentlich up afsehn harr. To’n Anfang vun den Krieg meen Grootbritannien, de Unafhängigkeit vun de lüttjeren Staten in Europa, de dör den Angreep vun de Middelmächte tweislahn wurrn weern, möss wedder hestellt weern. Dor gung dat sunnerlich um Belgien bi, den siene Invaschoon de offizielle Grund for Grootbritannien sien Intreden in den Krieg ween weer. [18]

Man dat duer nich lang, denn keem dor noch to, dat dat dor um gahn scholl, „Preußen sien Militarismus“ twei to slahn. Blot so konn dat Gliekgewicht in Europa bewohrt weern, wat dör’nanner kamen weer, vunwegen dat de Düütschen in Belgien un an de Kanalküst sitten döen. In dat Düütsche Riek scholl dat Königriek Hannober wedder herstellt weern. So weer ok Preußen siene Vetomacht in’n Bundsrat braken wurrn. Up Land up den Kontinent hett Grootbritannien dat direktemang nie nich afsehn harrt, ok buten Europa harr dat Empire, so meen Premierminister Asquith, nu al so veel Land, as we are able to hold.[19] Man gegen Frankriek, Russland un de annern Mackers over möss sik Grootbritannien doch en beten up de Achterbeen stellen un vundeswegen scholl düütschen un osmaanschen Besitt in Afrika un Vörderasien to dat Empire tokamen.

Dat Innehmen vun Länner hett for de Briten alltied keen grote Rull speelt. Man gegen dat Enne vun dat Johr 1916 wollen de Lüde in Grootbritannien weten, wo ehre Suldaten for strieden un starven mössen. So is dat denn nödig wurrn, doch akeraat an to geven, wo dat up togahn scholl.[20] An’n 20. März 1917 hett Lloyd George seggt, tolest gung dat in Wohrheit dor um, de reaktionären Militärregeerungen af to setten un „populäre“ Regeerungen an’e Macht to bringen as Grundlaag for den Freden mank de Völker. As den Zar sien Riek Bott geven harr, konn de Propaganda den Krieg wunnerbor henstellen as en Krüüztog gegen Tyrannei un Despotismus. Gegen Enn vun dat Johr is dat Kabinett overeenkamen un hett eerst mol seggt, wo dat Land dat in düssen Krieg up afsehn harr. Dat hett sik achter Frankriek sien Streven na Elsass-Lothringen stellt un ok achter dat, wo de Italieners up to wollen. Belgien, Serbien un Rumänien schollen wedder herstellt weern. Later is dor noch tokamen, dat Polen un de Völker ut de Donaumonarkie unafhängig weern schollen. Dor is dor denn ok vun snackt wurrn, dat de düütschen Kolonien unafhängig weern schollen un dat de Deele vun dat Osmaansche Riek in Arabien, de vun de Briten al innahmen wurrn weern, unner „British rule“ blieven schollen.[21] Dat Sykes-Picot-Afkamen hett al an’n 16. Mai 1916 regelt, wie de Nahen Osten mank Frankriek un Grottbritannien updeelt weern konn. Grootbritannien hett dor dat süüdliche Mesopotamien bi kregen. Wieldes scholl Palästina unner internatschonale Kuntrull kamen. Up gor keen Fall schollen de düütschen Kolonien torüch geven weern. [22] As Russland wegbraken weer ut de Koalitschoon weer de brittsche Idee vun dat Gliekgewicht vun de Mächte noch swaarer um to setten. In’n Osten scholl nu en Cordon sanitaire vun Staten up’e Been stellt weern, de all vun Frankriek un Grootbritannien afhängig weern. Dor scholl en nee Gegengewicht gegen Düütschland mit tostanne kamen. Vunwegen dat düsse Staten nie nich de Macht vun dat ole russ’sche Kaiserriek harrn, hefft de Briten dor denn vun afsehn, Öösterriek an Düütschland an to sluten, as dat toeerst vörsehn wurrn weer. In’n Westen seeg dat anners ut. Frankriek sien Wunsch, dat Rhienland in to nehmen, bedüüd for de Briten, dat Frankriek nu to mächtig weern konn. Vundeswegen versochen se, dor up in to warken, den Freden for Düütschland nich to hart to maken. Up de annere Siet gung Britannien dor avers nich vun af, dat de Düütschen den grottsten Deel vun ehre Flotte utlevern mössen, wat denn ok passeert is. [23]Up de Weertschopskunferenz vun de Allieerten in Paris vun’n 14.-17. Juni 1917 is dor over verhannelt wurrn, wie dat na den Krieg wieter gahn scholl. Nich tolest de Briten hefft dor achter steken, dat de Düütschen na’n Krieg in’n Welthannel keen grote Rull mehr spelen schollen. Grootbritannien harr dat butendem sunnerlich dor up afsehn, dat dat Osmaansche Riek tweislahn weern scholl un dat de Länner in Arabien updeelt weern mössen.[24]

Italien[ännern]

Italien hett dat dor sunnerlich up afsehn harrt, de Gegenden in dat Habsborger-Riek in’e Hand to kriegen, wo Italieners in leven döen. Nadem Russland tostimmt harr, dat Italien ok Gemarken rund um de Adriaatsche See to innehmen dröff, wo nich Italieners, man Slawen in wohnen, keem an’n 26. April 1915 de Geheemverdrag vun London tostanne. Dornah duer dat nich lange un Italien hett Öösterriek-Ungarn angrepen. Italien woll de Adria as mare nostro („use See“) inrichten. Vunwegen, dat de Triple Entente dor bannig up ut weer, en tosätzliche Front gegen de Middelmächte up to boen, dormit de Krieg fixer toenne gung, sünd meist all Wünsche vun Italien in den Verdrag vun London upnahmen wurrn. Vundeswegen kann een ut düssen Verdrag akraat utfinnen, wo Italien in düssen Krieg up to woll. De nee Bündnispartner scholl na düssen Verdrag kriegen:[25]

Wenn de Törkei unner Umstänn updeelt weern scholl, denn so scholl Italien en Region an Lüttasien siene Süüdküsten afkriegen. Wo dat genau um gung, dor scholl denn later noch over snackt weern. Dat de Verdrag vun London in de Pariser Vörstadtverdräge nich heel un deel umsett wurrn is, sunnerlich, wat Dalmatien angeiht, dat liggt dor an, dat Serbien, wat ja mit de Entente tohopen stunn, dor nich mitmaakt hett.

Vereenigte Staten vun Amerika[ännern]

Nadem den Vereenigten Staten an’n 6. April 1917 in den Krieg intreden weern, konn sik Präsident Woodrow Wilson toeerst gor nich vorstellen, wie en gerechten Freden utsehn scholl. For em weer dat avers kloor, dat de Schaden betahlt weern möss, de Belgien bedrapen harr, un dat Frankriek vun de Düütschen rüümt weern möss. To Fragen, wie dat Territorium vun de Länner in Tokumst utsehn scholl, woll sik Wilson rein gor nich ütern, noch weniger as annere Politikers. [26]Wilson harr dat dor sunnerlich up afsehn, dat de Militarismus in Düütschland bi Siet maakt weern un dat dat Land en Demokratie weern scholl.[27] Wilson siene Strategie verscheel sik toeerst nich sunnerlich vun de Politik vun Grootbritannien an’n Anfang vun den Krieg. He woll de Bundsgenoten just so veel Stütt un Stöhn geven, as dat man nödig weer. As de Krieg toenne gung, hett he vor harrt, en egen Fredensplaan dör to setten. Dor woll he sik nich groot mit de Staten vun de Entente over afsnacken. Mit de ehre Finanzen stunn dat dormols up’t Leste.[28]An’n 8. Januar 1918 hefft de Amerikaners ehr 14-Punkte-Programm rutgahn laten. Dor menen se in, Belgien siene Unafhängigkeit möss heel un deel wedder herstellt weern. Bovenhen scholl Elsaß-Lothringen torüchkamen an Frankriek. Italien siene Grenzen schollen langs de Grenzen vun de Natschonalitäten langs lopen un Öösterriek-Ungarn scholl wieterhen bestahn. Siene Völkers schollen sik avers in Tokumst „free utwickeln“. Ok de Törkei scholl sülvstännig blieben, man annere Völker schollen dor nich mit inslaten weern. De Seegatten schollen dör internatschonale Garantien free hollen weern. Ok Polen scholl unafhängig weern un scholl freen Togang to de See kriegen. To Polen schollen all Kuntreien tohören, wo ohn Twiefel Polen in siedeln döen. Zitat-Fehler: Dor fehlt en tosluten </ref> Wat over Öösterriek-Ungarn bestimmt wurrn weer, dor konn dat nich bi blieven. Vundeswegen hett de Regeerung verklaart, se woll sik dor for insetten, dat all Slawenvölker, de unner düütsche un öösterrieksch-ungaarsche Herrschop stunnen, free kamen schollen. An’n 18. Oktober hett Wilson den Habsborgerstaat kloor maakt, dat all Völker ehre Tokumst sülms bestimmen mössen. Düütschöösterriek scholl dat „vun Rechts wegen verlööft ween, sik an Düütschland an to sluten“. De nee poolsche Staat scholl keen Gemarken in’n Osten tokriegen, wo Litauers un Ukrainers in leven döen, un de düütschen Inwahners vun Posen un Böverslesien mössen schuult weern. Tolest hefft de Amerikaners ok dörgahn laten, dat de Nahe Osten updeelt weern scholl twuschen Grootbritannien un Frankriek. [29] Bi de Fredenkunferenz maakden de USA, ganz anners as Grootbritannien, nich veel Theater, as dat um Frankriek siene Ambitschonen gung.

De Julikrise: Wie dat mit den Krieg losgung[ännern]

Wie de eerste Weltkrieg aflopen is

Vunwegen, dat de Staten in Europa allerhand Bünnen unnernanner afslaten harrn, weer aftosehn, dat de neegste Krieg grote Deele vun den Kontinent bedrepen möss. Midderwielen weern 43 Johre vergahn, sietdem dat leste Mol en militäärschen Striet twuschen twee Grootmächte in Europa statt funnen harr, un vundeswegen harrn de Lüde vergeten, wie gruulich en Krieg weer. So keem dat, dat de Anslag vun Sarajevo en ganze Keed vun Aktschonen utlööst hett, so, dat blot man een Maand later Europa in’n Krieg stunn. Bi düssen Anslag hett Gavrilo Princip, en Serben ut Bosnien an’n 28. Juni 1914 den öösterriekschen Thronfolger Franz Ferdinand un siene Fro Sophie an’e Siet maakt. Alltied hefft Historikers un Politikers sik dor over in’e Plünnen harrt, of de Geheemdeenst vun Serbien dor siene Fingers bi in’t Speel harrt hett. Hüdigendags mutt een dor avers vun utgahn, dat he tominnst Bescheed wüss vun de Saak. Na den Anslag gung dat twuschen de europääschen Mächte los mit allerhand Aktschonen vun de Geheemdeenste un de Diplomatie. Dor fung de grote Krise mit an. In düsse Julikrise sund unbannig veel Fehlers maakt wurrn. De Politikers hefft se Saak verkehrt in taxeert, de Diplomaten hefft de Angelegenheit verkehrt anfaat un dat is veel schimpt un drauht wurrn. Sunnerlich bi den düütschen Kaiser wuss numms, wie dat nu na siene Meenung wieter gahn scholl.

In Wien hett toeerst man blot de Baas vun’n Generalstaff Conrad von Hötzendorff seggt, nu gung dat dor um, upstäe mobil to maken gegen Serbien. Grote Deele vun de Press hefft sik dor bi achter em stellt. Man ok Hötzendorff meen, en Krieg hung dor vun af, „of Düütschland us den Ruggen free hollt gegen Russland, oder nich“. So hett he dat seggt, as he sik an’n 1. Juli mit Butenminister Leopold Berchtold besnacken dö. Dat düütsche Utwärtige Amt woll toeerst um en Krieg twuschen Öösterriek un Serbien umto stüern, vunwegen dat dat ganz richtig meen, dor würr tolest en „Weltkrieg“ bi rutsuern. Vundeswegen weer dat utwärtige Amt noch bit to’n 4. Juli de Meenung, Öösterriek scholl nix vun Serbien verlangen, wat dat Ansehn vun Serbien in’n Schiet pedden konn. Ganz anners hett de düütsche Generalstaff ok in düsse Tied al meent, nu scholl dat losgahn mit’n Krieg, vunwegen dat Russland mit siene Rüstung „noch nich so wiet weer.“ So weer dat in’n Kriegsraat vun’n 8. Dezember 1912 al besnackt wurrn.[30]

An’n 30. Juni hett de düütsche Ambassadöör Heinrich von Tschirschky ut Wien mellt: „Hier höör ik, ok bi eernsthaftige Lüde, faken den Wunsch, nu möss mol gründlich afrekent weern mit de Serben […] Ik gah dor denn jummers bi un wohrschau nahdrücklich un eernsthaftig, dat se dor blot nich to fix bi gaht. As Kaiser Willem II. de Bericht an’n 3. oder 4. Juli vorleggt wurrn is, meen he dor to: „Wer hett em dor Verlööf to geven? Dat is bannig dumm […] Tschirschky schall dat dumm Tüüch laten! Mit de Serben mutt uprüümt weern, un dat bold.[31]De Bericht un dor den Kaiser siene Meenung to hett dat Utwärtige Amt an’n 4. Juli torüch kregen. Slank hett sik dor denn de Wind dreiht. Just so hett Tschirschky sik fix up den annern Standpunkt stellt. So vertellt de öösterrieksch-ungaarsche Butenminister Leopold Berchtold den ungaarschen Ministerpräsidenten István Tisza: „Justament geiht Tschirschky vun mi weg. He hett mi kunnig maakt, he harr en Telegramm ut Berlin kregen, wo sien kaiserlichen Herr em den Updrag in geven hett, hier mit all Nahdruck to verklaren, datt man in Berlin up en Aktschoon vun de Monarkie geven Serbien tööft. Dat würr in Düütschland nich verstahn, wenn wi de Gelegenheit, de nu dor is, vorbi gahn leten, ohn en Slag ut to föhren.“[32]Ehr dat Enne Juli allens up’n Krieg tolopen dö, harr Wien sik al an’n 6. Juli dör de Mischoon Hoyos en Blankovullmacht vun dat Düütsche Riek hoolt. De Anföhrers in Öösterriek harrn dat toeerst man afsehn up en lokalen Krieg um de Fraag, wer nu up den Balkan dat Seggen hebben scholl. De Blankovullmacht hett vorsehn, dat Düütschland ingriepen scholl, wenn Russland sik inmengeln dö. Offiziell deen de Vullmacht blot for den Fall, dat Öösterriek verdeffendert weern möss.

In Würklichkeit hett de Rieksregeerung anners wat vor harrt. So vertellt dat Kurt Riezler in siene Dageböker an’n 7. un 8. Juli 1914. He harr, meen he, mit Riekskanzler Bethmann-Hollweg besnackt:

Russland siene Militärmacht wasst slank. Wenn Polen strateegsch utboot warrt, is de Laag nich to hollen. Öösterriek jummers klöteriger un stieber […], kann up jeden Fall nich an use Sieten for de düütsche Saak in den Krieg trecken. De Entente weet dat, vundeswegen sünd wi heel un deel lahm leggt […] De Kanzler snackt vun sware Beslüsse. Franz Ferdinand an’e Siet maakt. Franz Josef stüert na’n Kaiser un fraagt vunwegen causa foederis. Us ool Dilemma bi jede öösterrieksche Aktschoon up’n Balkan. Snackt wi to, denn seggt se, wi harrn jem rinstott; snackt wi af, denn so heet dat, wi harrn jem in’n Steek laten. Denn so gaht se na de Westmächte ran, de ehre Arms staht open. Un wi verleert den lesten Bundsgenaten, de enigermaten wat docht […] En Aktschoon gegen Serbien kann den Weltkrieg bedüden. De Kanzler meent, en Krieg, egol, wie he utgeiht, bröch dat Unnerste na boven […] Kummt de Krieg ut’n Osten, so dat wi also for Öösterriek-Ungarn un nich Öösterriek-Ungarn for us in’t Feld treckt , so gifft dat Utsicht, dat wi gewinnt. Kummt de Krieg nich, will de Zar nich oder Frankriek hett sik verjaagt un will Freden, so könnt wi amenne mit düsse Aktschoon doch noch de Entente ut’neen kriegen.[33]

Los gung de Julikrise mit dat Ultimatum, dat de k.u.k. Butenminister Graaf Berchtold an’n 23. Juli 1914 an Serbien stellt harr. Serbien hett dor en Frist vun 48 Stunnen in kregen un möss in düsse Tied allens umsetten, wat Öösterriek-Ungarn hebben woll.[34] To düsse Tied weih de Wind in ganz Europa ehrder gegen de Serben, vunwegen dat de Lüde vermoden weern, Serbien stunn achter den Anslag. Dat Ultimatum verlang vun Serbien, gegen all Organisatschonen an to gahn, de gegen Öösterriek-Ungarn togange weern. Man dor stunnen ok Saken in, de Serbien siene Unafhängigkeit angrepen harrn, wenn Serbien sik dor up inlaten harr. Binnen 48 Stunnen hett de Regeerung vun Serbien de meisten Punkte umsett, man stell sik dor gegen up de Achterbeen, dat de Souveränität vun’t Land ingrenzt weern scholl. So hett de Regeerung de Deelmobilmaken vun de Armee beslaten. Öösterriek-Ungarn meen, se weern „nich tofreden“ mit Serbien siene Antwoort. Nadem dat Ultimatum an’n 25. Juli aflopen weer, is de diplomaatsche Kuntakt afbraken wurrn. Ok Öösterriek-Ungarn hett denn de Deelmobilmaken anordent. As dat so wiet weer, hett Berlin sik dorachter stellt un de Blankovullmacht geven, de al Anfang Juli toseggt wurrn weer.

Vun’n 20. bit 23. Juli hett Frankriek sien Staatspräsident Raymond Poincaré tohopen mit Ministerpräsident René Viviani Russland siene Hööftstadt Sankt Petersborg besocht. Dor hefft se de Gastgevers seggt, se stunnen up jeden Fall heel un deel up Russland siene Siet. Mit Frankriek an siene Siet föhl Russland sik stark noog un hett up den Kroonraat vun Krasnoje Selo an’n 25. Juli beslaten, Serbien mit Militär bi to stahn. In de Entente ehre Staten in Europa is dor jummer mehr an twiebelt wurrn, dat worraftig Öösterriek-Ungarn achter allens stunn. Dat harr dor doch gor nich de Knööv to. So hett dat unner annern de düütsche Ambassadöör Wilhelm von Schoen an’n 28. Juli ut Paris mellt[35]

Willem II. hett an’n 31. Juli 1914 den Kriegstostand verklaart na Art. 68 vun Bismarck siene Rieksverfaten.

As dat Düütsche Riek avers bi sien Bund mit Öösterriek blieven dö, un in Form vun de Blankovullmacht Öösterriek sien Ruggen up jeden Fall free holen woll, dor hett dat den Utslag geven for de Kriegsverklaren vun Öösterriek-Ungarn an dat Königriek Serbien an’n 28. Juli. Vun den 25. Juli af an harr de düütsche Regeerung ehre öösterriekschen Frunnen dor man ok bannig hen schaven. [36]

Al, as he in’n Kriegsraat vun’n 8. Dezember 1912 mit de Topplüde vun dat düütsche Militär tohopen keem, harr Willem II. verlangt, Öösterriek scholl gegen Serbien over „dannig upträen“, un denn möss dat up’n Krieg mit Russland to lopen. An’n 27. Juli keem dat worraftig to de Deelmobilmaken vun de russ’sche Armee. As he later torüchkieken dö, meen de Befehlhebber vun de Afdeelung, de in de russ’sche Armee tostännig weer for de Mobiliseerung, dat weer Sergei Dobrowolski, al vun den 25. Juli af an weer dat in Russland sien Generalstaff beslaten, dat nu Krieg kamen möss.

Bi de Militärlüde in Russland weer dat bekannt, dat Düütschland siene Truppen ok slank up’e Been bringen würr, wenn Russland mobil maken dö. Dor harrn se dat ok akraat up afsehn.

An’n 29. Juli hett Riekskanzler Bethmann-Hollweg mit den brittschen Ambassadöör Edward Goschen snackt. He vertell em, dat Düütschland Frankriek angriepen woll un dor up de Neutralität vun Belgien nix bi geven konn. Wenn Grootbritannien sik nich inmengeln dö, müch Düütschland anbeden, dat na’n Krieg Belgien un Frankriek in ehre olen Grenzen wedder herstellt weern schollen – man sunner de Kolonien. Goschen hett dat foorts na London mellt un toföögt:

Düsse afsunnerlichen Vorsläge bruukt blot man den eenen Kommentar, dat se en slecht Licht smiet up den Staatsmann, de jem maakt“[37]

As Zar Nikolaus II. an’n Morgen vun den 30. Juli sien Ja geven hett to de Generalmobilmaken vun de russ’sche Armee, dor wuss he woll toeerst noch gor nich, wat dat bedüden dö. Noch an’n sülvigen Dag gung he bi un woll de Generalmobilmaken wedder torüch nehmen, man dor hett de Generalstaff vun Russland siene Armee nich bi mitmaakt. Ok as Kaiser Willem II. Breefe schreef an sien „Vedder Nicky“ un em tosnack, he scholl dor blot vun aflaten, hett dat nix mehr nützt.

Dor hett dat Düütsche Riek denn en Ultimatum rutgahn laten un verlangt, Russland scholl foorts siene Mobilmaken torüch nehmen. Nadem dat nich passeert is, maakde Düütschland an’n 1. August ok mobil un verklaarde Russland an’n sülvigen Dag den Krieg. Slank hett Frankriek denn ok mobil maakt, vunwegen dat dat en Bund mit Russland slaten harr un up den düütschen Angreep luern dö. De eersten Aktschonen in düssen Krieg sünd denn avers vun Russland utgahn, as dat noch an densülvigen Avend over de Grenz na Oostpreußen gahn dö.

Berliner Inwahners mit Extrablatt, August 1914

Denn hett dat düütsche Böverkummando den Upmarschplaan in Gang sett. Dor hannel sik dat in’n Grunne um den Schlieffen-Plaan bi, blot dat dor en beten wat an ännert wurrn weer. De wurrr as de eenzigste Schangs ankeken, in den Tweefrontenkrieg, de nu vor de Döör stunn, den Sieg to holen. Dor gung dat um Gauigkeit bi. Russland siene langsame Mobilmaken scholl utnützt weern for en fixen Slag gegen Frankriek. Dor schollen de düütschen Truppen um de starken Anlagen to’n Verdedigen in Frankriek sien Norden wiet bi umto gahn und dör dat neutrale Belgien un Luxemborg na Paris to trecken.

An’n Vormiddag vun den 2. August sünd de düütschen Suldaten in de Stadt Luxemborg in marscheert. Dor hett denn de fränzöösche Staatspräsident Raymond Poincaré an’n neegsten Dag den Tostand vun Belagern over Frankriek utropen. An’n Avend vun’n 2. August hett Düütschland Belgien upfoddert, binnen twolf Stunnen scholl dat Land en Verklaren rutgeven, dat de Armee vun Belgien nich ingriepen dö, wenn de düütschen Truppen dör dat Land dör marscheert. Belgien hett dat annern Morgen aflehnt. An’n 3. August hett Düütschland Frankriek offiziell den Krieg verklaart un as Grund angeven, Frankriek harr sik in Düütsch-Lothringen fökener an de Grenz vergrepen un mit Flegers Nürnbarg, Wesel un Karlsruhe angrepen (Fleger vun Nürnbarg).[38][39]

An’n 3. August hett de italieensche Butenminister Antonio di San Giuliano den düütschen Ambassadöör Hans vun Flotow kunnig maakt, de italieensche Regeerung weer de Meenung, dat hannel sik hier nich um de Causa Foederis, vunwegen dat Düütschland un Öösterriek angrepen harrn. Dat seeg so ut, as wenn Öösterriek allens mit Düütschland afsnackt harr un Italien möss sik dor nu up inlaten. Man Italien woll sik in so en Fait accompli nich rintrecken laten un möss de ganze Saak eerst mol besnacken. Wenn Englänner un Franzosen in de Middellannsche See angriepen döen, denn keem Italien dor gor nich gegen an. Dor keem noch to, dat in de Binnenpolitik allerhand Wedderstand bestunn gegen en Intreden vun Italien in den Krieg an de Siet vun Öösterriek. Wat dor na Artikel 7 vun den Dreebund-Verdrag afmaakt weer vunwegen en Utgliek an Italien, wenn Öösterriek-Ungarn sik up den Balkan utbreden dö, dat lang hüdigendags nich mehr hen. Ok hett de italieensche Butenminister andutt, dat weer nich ut to sluten, dat Italien sik gegen Öösterriek stellen konn. Al an den sülvigen Namiddag hett Italien siene Neutralität verklaart.[40]

As Theobald von Bethmann Hollweg an’n 3. August 1914 en Schrieven an den düütschen Gesandten Lichnowsky stüern dö, to’n Vordrag bi den brittschen Butenminister Sir Edward Grey, wo in kloorstellt weern scholl, worüm dat allens nich anners gung, dor stunnen Düütschland, Russland un Frankriek al in’n Krieg. Dat Düütschland sik „an Belgien siene Neutralität vergrepen“ harr, stell Bethmann Hollweg so hen, dat dat vunwegen Russland siene Mobilmaken nich anners gung: „Hier vergrippt sik nich een mit Afsicht gegen dat Völkerrecht, man hier is en Minsch togange, bi den dat um sien Leven geiht“.[41] In düt Schrieven gung dat dor um, de Briten dor to to bringen, dat se bi den Krieg nich mitmaken döen. Dat weer vun Anfang an nich eenfach. Grootbritannien stunn in de Entente ehren Bund in’e Plicht un möss luut Verdrag Frankriek siene Sekerheit garanteern. Butendem weern düütsche Patrouillen düssen Morgen al over de belgische Grenz gahn. Dat weer al na London mellt wurrn. [42] Dor harr dat Düütsche Riek sik mit an Verdräge vergrepen, de de Grootmächte in Europa molins beslaten harrn un de sik um Belgien siene Neutralität dreihden (Kunferenz vun London 1830/31, nee beslaten up de Kunferenz vun London 1838/39).[43]Grey meen an’n Namiddag vun’n 3. August in’t Unnerhuus, dat pass mit den Staat vun Grootbritannien siene Intressen nich tohopen, dat Düütschland sik an Belgien siene Neutralität vergrepen harr un dat nu de Gefohr bestunn, Frankriek konn umsmeten weern. Dat Parlament hett sik an düsse Gedanken anslaten.[44] An’n neegsten Dag, dat weer de 4. August, hett de brittsche Ambassadöör in Berlin Edward Goschen Bethmann Hollweg en Ultimatum uthännigt. Dat verlang vun Düütschland, dat bit Middernacht toseggt weern scholl, dat Belgien siene Neutralität nich angrepen wurr. England kennde den düütschen Plaan, in’n Krieg dör Belgien dör na Frankriek to marscheern. Bethmann Hollweg hett begrepen, dat düt Ultimatum en Kriegsverklaren bedüden dö. He verklaar den brittschen Gesandten, siene Politik weer tohopensackt as en Kortenhuus, un he konn sik nich inkriegen un fröög, worüm England en Krieg mit Düütschland anfangen konn „wegen en Papeersnibbel“, ofschoonst Düütschland doch den Freden woll.[45] An’n 4. August harr de düütsche Gesandte in Brüssel de Regeerung vun Belgien Klock 6 s’morgens kunnig maakt, nadem siene Vorsläge aflehnt wurrn weern, möss dat Düütsche Riek to’e „Afwehr vun de franzöösche Gefohr“ nödigenfalls mit Gewalt siene Anstalten drepen.[46] Bloß en poor Stunnen later marscheern düütsche Truppen gegen dat Völkerrecht [47]in dat neutrale Belgien in. Den Krieg harrn se dor nich bi verklaart.[48]

Grootbritannien hett an densülvigen Dag den Befehl to de Mobilmaken vun siene Armee rutgahn laten un hett Düütschland dat Ultimatum bit Middernacht sett. Dor hett de Butenminister Grey sien beröhmten Spröök seggt: „The lamps are going out all over Europe; we shall not see them lit again in our lifetime.“ („In ganz Europa gaht just de Lichter ut; so lang, as wi leevt, weert wi nich mehr sehn, dat se wedder angaht.“) Nadem dat Ultimatum aflopen weer, hett Grootbritannien dat Kaiserriek den Krieg verklaart. An densülvigen Dag is Herbert Kitchener to’n Kriegsminister vun Grootbritannien beropen wurrn. He is een vun de Eersten ween, de seggt hett, de Krieg scholl en poor Johre duern. Al an’n 5. August hett he Befehl geven, de brittsche Armee scholl grotter weern. Vunwegen Grootbritannien sien Regeern up See weer dat mööglich, up’n Stutz 100.000 Mann na Frankriek to stüern. Dör Armeebefehl 324 vun’n 21. August 1914 sünd ut Freewilligen toeerst mol sess nee Divischonen upstellt wurrn. Alltohopen sünd bit 1915 mehr as 40 Divischonen as Kitchener siene Armee oder as Nee Armee for den Insatz in Frankriek upstellt wurrn.

An’n 8. August hett Grootbritannien ok Öösterriek-Ungarn den Krieg verklaart.

Wie de Krieg aflopen is[ännern]

Dat Johr 1914[ännern]

De Krieg in’n Westen[ännern]

Düütschen Schlieffen-Plaan (root) un franzöös’schen Plaan XVII (blau).
To’n eersten Mol na de Generalmobilmaken warrt de Sold utbetahlt, Berlin, 1914

As dat Düütsche Heer sik an de Westgrenzen noch sammeln dö, hett dat düütsche X. Armee-Korps al unverwacht de Zitadell vun de Festung Lüttich in Belgien overfallen. So weer dat al in den Schlieffen-Plaan vörsehn ween. De latere Eerste Generalquarteermeester Erich Ludendorff hett bi düssen Overfall mitmaakt. De Stadt is slank in de Hannen vun de Angriepers fullen (5.-7. August), man de Festungsring Lüttich mit siene 12 Festungen konn toeerst nich innahmen weern. Dor möss eerst mol swaarste Artillerie ranwuppt weern (de Dicke Bertha vun Krupp un de wat mobilere Slanke Emma vun Škoda). So is dat mööglich wurrn, de Festungen in to nehmen. De Hööchte in den Striet um Lüttich weer dat Bescheten un de Fall vun Fort Loncin (heel un deel to dutt maakt, as an’n 15. August de Munitschoonskamer vull drapen wurrn is). [49]

Uproop vun Kaiser Willem II. to’e Mobilmaken: „An dat düütsche Volk“, Plakat vun’n 6. August 1914

An’n 6. August folg Willem II. sien Uproop „An dat düütsche Volk!“[50] Nadem de düütschen Suldaten menen, se weern vun Freeheitskämpfers un Zivilisten unner Wapen angrepen wurrn, is mit Zivilpersonen in Belgien un Frankriek in de tokamen Weken faken gruulich umsprungen wurrn. Dat gung los an’n 5. August, dat Zivilisten in Belgien in Massen dootschaten wurrn sünd. Twuschen August un Oktober 1914 sünd um un bi 6500 Zivilisten umbrocht wurrn.[51] In de Stadt Leuven is vun de Düütschen Füer leggt wurrn.[52]Exekutschonen vun Massen vun Freeheitskämpfers sünd vun de düütschen Truppen an Öörd utöövt wurrn, as Dinant, Tamines, Andenne un Aarschot. [53]

Wieldes de düütschen Truppen na den Schlieffen-Plaan sik in en Bogen over Belgien utbreden döen, hett de franzöösche Siet Plaan XVII vor bereit’. Anners, as de Düütschen, de Frankriek siene Truppen umfaten wollen, hett Frankriek dor up sett, in dat Zentrum, in Lothringen, dör to breken. Ehr düsse Strategie mit den egentlichen Grootangreep in Gang kamen is, geev dat eerst mol en Angreep vorweg up Mülhusen in’t Elsass. De franzöösche Befehlhebber Joffre woll dor de düütschen Truppen mit in’n Süden fastbinnen. He dach ok, de Franzosen weern ganz hen un weg, wenn he dat Elsass innehmen dö, wat 1871 an Düütschland fullen weer. So keem dat ok, as he de tweetgrottste Stadt un den wichtigsten Industrieoort in de Region an’n 7. August innehmen konn. En Deel vun de Inwahners hett de Franzosen mit Juchei upnahmen, man al an’n 9. August kemen de düütschen Truppen wedder. Nadem de Stadt noch mol erovert wurrn weer, bleev se mit meist dat ganze Elsass vun’n 24. August af an den ganzen Krieg lang in düütsche Hand. Blot dat Dollerdaal un en poor Hööchten in de Vogesen bleven bi Frankriek. De General Louis Bonneau, de den franzööschen Angreep kummandeert harr, is vun Joffre rutsmeten wurrn.[54]

Belege[ännern]

  1. ↑ Sebastian Haffner: Die sieben Todsünden des Deutschen Reiches im Ersten Weltkrieg. Gustav Lübbe Verlag, Bergisch Gladbach 2001, ISBN 3-7857-2077-7, S. 17.
  2. ↑ Niall Ferguson: Der falsche Krieg. Der Erste Weltkrieg und das 20. Jahrhundert. dtv, München 2001, ISBN 3-423-30808-7, S. 144 f.
  3. ↑ Matthias Erzberger (MdR): Die Rüstungsausgaben des Deutschen Reichs. In: Finanzwirtschaftliche Zeitfragen, Heft 14, Stuttgart 1914, S. 15 f.
  4. ↑ Niall Ferguson: The pity of war, Basic Books, 1999, ISBN 0-465-05712-8, Abschnitt Public Finance and National Security S. 106, dor ziteert nah John M. Hobson: The Military-Extraction Gap and the Wary Titan: The Fiscal-Sociology of British Defence Policy, 1870–1913, in: Journal of European Economic History 22(3) (1993), S. 466–507.
  5. ↑ ohne Ungarn
  6. ↑ Peter Graf Kielmansegg: Deutschland und der Erste Weltkrieg. Frankfurt am Main 1968, S. 213.
  7. ↑ Fritz Fischer: Deutsche Kriegsziele. Revolutionierung und Separatfrieden im Osten 1914–18. In: Fritz Fischer: Der Erste Weltkrieg und das deutsche Geschichtsbild. Beiträge zur Bewältigung eines historischen Tabus, Düsseldorp 1977, S. 151–206, hier S. 153 (toeerst rutkamen in: Historische Zeitschrift 188 (1959), S. 473–518); Wolfgang J. Mommsen: Das Zeitalter des Imperialismus. Frankfort an’n Main 1969 (= Fischer Weltgeschichte; Band 28), S. 302 f.
  8. ↑ Ulrich Cartarius (Hrsg.): Deutschland im Ersten Weltkrieg. Texte und Dokumente 1914–1918. München 1982, S. 181 f. (Dok. Nr. 126); un Gunther Mai: Das Ende des Kaiserreichs. Politik und Kriegsführung im Ersten Weltkrieg. München 1997, ISBN 3-423-04510-8, S. 199–203.
  9. ↑ Fritz Fischer: Griff nach der Weltmacht. Die Kriegszielpolitik des kaiserlichen Deutschland 1914/18. Düsseldorp 1964, S. 125 ff.; Hans W. Gatzke: Germany’s Drive to the West (Drang nah Westen). A study of Germany’s western war aims during the first world war, Baltimore 1950, S. 11 ff.
  10. ↑ Karl-Heinz Janßen: Der Kanzler und der General. Die Führungskrise um Bethmann Hollweg und Falkenhayn (1914–1916). Chöttingen 1967, S. 207 und 290; un Werner Conze: Polnische Nation und Deutsche Politik im Ersten Weltkrieg. Graz/Köln 1958, S. 319.
  11. ↑ Wolfdieter Bihl: Österreich-Ungarn und die Friedensschlüsse von Brest-Litovsk. Böhlau, Wien/Köln/Graz 1970, ISBN 3-205-08577-9, S. 118.
  12. ↑ Samuel R. Williamson, Jr: Austria-Hungary and the Origins of the First World War. Houndmills/Basingstoke/Hampshire/London 1991, S. 211.
  13. ↑ Wolfdieter Bihl: Die österreichisch-ungarischen Kriegsziele 1918. In: Richard Georg Plaschka, Karlheinz Mack: Die Auflösung des Habsburgerreiches. Zusammenbruch und Neuorientierung im Donauraum.'. Wien 1970, S. 119–123, hier S. 119.
  14. ↑ D. Stevenson: French war aims against Germany 1914–1919. New York 1982, S. 12.
  15. ↑ Georges-Henri Soutou: Übermut auf allen Seiten. Die Kriegsziele Frankreichs im Ersten Weltkrieg. In: Dokumente. Zeitschrift für den deutsch-französischen Dialog, Jg. 43 (1987), Heft 4, S. 285–290, hier S. 286 f.
  16. ↑ D. Stevenson: French war aims against Germany 1914–1919. New York 1982, S. 42–48.
  17. ↑ Horst-Günther Linke: Das zaristische Rußland und der Erste Weltkrieg. Diplomatie und Kriegsziele 1914–1917. München 1982, ISBN 3-7705-2051-3, S. 40 f. und S. 237; Henryk Batowski: Pläne zur Teilung der Habsburgermonarchie im Ersten Weltkrieg. In: Österreichische Osthefte. Jg. 10 (1968), Heft 3, S. 129–140, hier S. 130.
  18. ↑ Gerhard Hirschfeld, Gerd Krumeich und Irina Renz in Verbindung mit Markus Pöhlmann (Hrsg.): Enzyklopädie Erster Weltkrieg. Ferdinand Schöningh, Paderborn 2003, ISBN 3-506-73913-1, S. 666 f.; Victor H. Rothwell: British War Aims and Peace Diplomacy 1914–1918. Oxford 1971, S. 18.
  19. ↑ David French: British strategy and war aims 1914–16. London 1986, ISBN 0-04-942197-2, S. 22 und 83.
  20. ↑ Harry Hanak: Great Britain and Austria-Hungary during the First World War. A Study in the Formation of Public Opinion. London/New York/Toronto 1962, S. 205.
  21. ↑ Victor H. Rothwell: British War Aims and Peace Diplomacy 1914–1918. Oxford 1971, S. 71 und 145–149; und W. B. Fest: British War Aims and German Peace Feelers During the First World War (December 1916–November 1918). In: The Historical Journal 15, 1972, S. 285–308, hier S. 293.
  22. ↑ Keith Robbins: The First World War. Oxford/New York 1984, ISBN 0-19-289149-9, S. 112.
  23. ↑ Jürgen Mirow: Der Seekrieg 1914–1918 in Umrissen. Göttingen 1976, ISBN 3-7881-1682-X, S. 158.
  24. ↑ Gerhard Hirschfeld, Gerd Krumeich und Irina Renz in Verbindung mit Markus Pöhlmann (Hrsg.): Enzyklopädie Erster Weltkrieg. Ferdinand Schöningh, Paderborn 2003, ISBN 3-506-73913-1, S. 666 f.
  25. ↑ Friedrich Stieve (Rutg.): Iswolski im Weltkriege. Der Diplomatische Schriftwechsel Iswolskis aus den Jahren 1914–1917. Neue Dokumente aus den Geheimakten der russischen Staatsarchive. Im Auftrage des Deutschen Auswärtigen Amtes. Berlin 1925, S. 191 ff.; und Die Beschlüsse der Londoner Konferenz vom 26. April 1915
  26. ↑ Jürgen Möckelmann: Das Deutschlandbild in den USA 1914–1918 und die Kriegszielpolitik Wilsons. Dissertation, Hamborg 1964, S. 147 und 153.
  27. ↑ Jürgen Möckelmann: Das Deutschlandbild in den USA 1914–1918 und die Kriegszielpolitik Wilsons. Dissertation, Hamborg 1964, S. 157 ff.
  28. ↑ David French: Allies, Rivals and Enemies: British Strategy and War Aims during the First World War. In: John Turner (Hrsg.): Britain and the First World War. London 1988, ISBN 0-04-445108-3, S. 22–35, hier S. 32.
  29. ↑ Charles Seymour (Rutg.): Die vertraulichen Dokumente des Obersten House. Stuttgart 1932, S. 227 f. und 333 f.
  30. ↑ Imanuel Geiss (Rutg.): Julikrise und Kriegsausbruch 1914. Eine Dokumentensammlung. Band I. Bearbeitet und eingeleitet von Immanuel Geiss. Mit einem Vorwort von Fritz Fischer. Verlag für Literatur und Zeitgeschichte, Hannober 1963, S. 38, 58 ff., 71 f., 75 f.
  31. ↑ Imanuel Geiss (Hrsg.): Julikrise und Kriegsausbruch 1914. Eine Dokumentensammlung. Band I. Bearbeitet und eingeleitet von Immanuel Geiss. Mit einem Vorwort von Fritz Fischer. Verlag für Literatur und Zeitgeschichte, Hannober 1963, S. 58 f.; Anm.: kursiven Text vun Willem II. unnerstreken.
  32. ↑ Imanuel Geiss (Hrsg.): Julikrise und Kriegsausbruch 1914. Eine Dokumentensammlung. Band I. Bearbeitet und eingeleitet von Immanuel Geiss. Mit einem Vorwort von Fritz Fischer. Verlag für Literatur und Zeitgeschichte, Hannober 1963, Vörlaag:DNB, S. 128.
  33. ↑ Karl Dietrich Erdmann (Rutg.): Kurt Riezler. Tagebücher-Aufsätze-Dokumente. Eingeleitet und herausgegeben von Karl Dietrich Erdmann. Vandenhock & Ruprecht, Göttingen 1972, ISBN 3-525-35817-2, S. 182 ff.
  34. ↑ Österreichisch-ungarisches Rotbuch. Diplomatische Aktenstücke zur Vorgeschichte des Krieges 1914. Volksausgabe. Manzsche k.u.k. Hof-Verlags- und Universitäts-Buchhandlung, Wien 1915, Dok. 7, S. 15–18.
  35. ↑ Imanuel Geiss (Rutg.): Juli 1914. Die europäische Krise und der Ausbruch des Ersten Weltkrieges. 3. Uplage, München 1986, S. 254.
  36. ↑ Imanuel Geiss (Hrsg.): Juli 1914. Die europäische Krise und der Ausbruch des Ersten Weltkrieges. 3.Uplage, München 1986, S. 190, 211 f.
  37. ↑ Imanuel Geiss (Rutg.): Juli 1914. Die europäische Krise und der Ausbruch des Ersten Weltkrieges. 3. Uplage, München 1986, S. 167 f., 302 f.
  38. ↑ Karl Kautsky, Max Montgelas (Rutg.): Die deutschen Dokumente zum Kriegsausbruch, 1914. Bände 3: Vom Bekanntwerden der russischen allgemeinen Mobilmachung bis zur Kriegserklärung an Frankreich. Deutsche Verlagsgesellschaft für Politik und Geschichte, Berlin 1927, S. 173.
  39. ↑ Imanuel Geiss (Hrsg.): Julikrise und Kriegsausbruch 1914. 2. Teil. Hannober 1964, S. 659 f., 763.
  40. ↑ Imanuel Geiss (Rutg.): Julikrise und Kriegsausbruch 1914. Eine Dokumentensammlung. Band II. Bearbeitet und eingeleitet von Immanual Geiss. Verlag für Literatur und Zeitgeschichte, Hannober 1964, S. 645, 658, 660; Fritz Fischer: Krieg der Illusionen. Die Deutsche Politik von 1911–1914. 2. Uplage, Düsseldorp 1970, ISBN 3-7700-0913-4, S. 736.
  41. ↑ Imanuel Geiss (Rutg.): Juli 1914. 3. Uplage, München 1986, ISBN 3-423-02921-8, S. 364 f.
  42. ↑ Imanuel Geiss (Rutg.): Juli 1914. 3. Uplage, München 1986, ISBN 3-423-02921-8, S. 370.
  43. ↑ Dieter Langewiesche: Europa zwischen Restauration und Revolution 1815–1849. Oldenbourg Grundriss der Geschichte, 3. Uplage, München 1993, ISBN 3-486-49763-4, S. 16, 42, 234, 238; Laurence van Ypersele: Belgien. In: Gerhard Hirschfeld, Gerd Krumeich, Irina Renz (Rutg.): Enzyklopädie Erster Weltkrieg, Schöningh, Paderborn 2003, ISBN 3-506-73913-1, S. 44; Der große Ploetz. 32. Uplage, Freiborg i.B. 1993, S. 1041.
  44. ↑ Luigi Albertini: The Origins of the War of 1914. Bd. 3, London/New York/Toronto 1952, S. 484 ff.; Fritz Fischer: Der Krieg der Illusionen, 2. Uplage, Düsseldorp 1970, S. 732.
  45. ↑ Imanuel Geiss (Rutg.): Juli 1914. 3. Uplage, München 1986, ISBN 3-423-02921-8, S. 347, 371.
  46. ↑ Graubook vun Belgien, Indrag No. 27 vun’n 4. August 1914
  47. ↑ Thomas Müller: Imaginierter Westen. Das Konzept des „deutschen Westraums“ im völkischen Diskurs zwischen politischer Romantik und Nationalsozialismus. transcript Verlag, Builefeld 2009, ISBN 978-3-8376-1112-0, S. 25; Gottfried Niedhart (Rutg.): Gustav Mayer: Als deutsch-jüdischer Historiker in Krieg und Revolution, 1914–1920. Tagebücher, Aufzeichnungen, Briefe. (= Deutsche Geschichtsquellen des 19. und 20. Jahrhunderts; Bd. 65), Oldenbourg, München 2009, ISBN 978-3-486-59155-2, S. 49.
  48. ↑ Imanuel Geiss (Rutg.): Hermann Kantorowicz: Gutachten zur Kriegsschuldfrage 1914. DVA, Frankfurt am Main 1967, S. 260; Irene Strenge: Spa im Ersten Weltkrieg (1914–1918). Lazarett und großes Hauptquartier. Deutsche Besatzungspolitik in Belgien. Königshausen & Neumann, Würzburg 2007, ISBN 978-3-8260-3693-4, S. 10.; Andreas Wirsching: Deutsche Geschichte im 20. Jahrhundert. Beck, München 2001, ISBN 3-406-44765-1, S. 25.
  49. ↑ Wolfdieter Bihl: Der Erste Weltkrieg. 1914–1918. Böhlau, Wien 2010, ISBN 978-3-205-78379-4, S. 90; Gerhard Hirschfeld, Gerd Krumeich und Irina Renz in Verbindung mit Markus Pöhlmann (Hrsg.): Enzyklopädie Erster Weltkrieg. Ferdinand Schöningh, Paderborn 2003, ISBN 3-506-73913-1, S. 45, S. 686 ff.
  50. ↑ Vgl. dorto An das deutsche Volk! bei Wikisource
  51. ↑ Peter Hoeres: Krieg der Philosophen. Die deutsche und britische Philosophie im Ersten Weltkrieg. Verlag Schöningh, Patterbuorn 2004, ISBN 3-506-71731-6, S. 104.
    Spencer Tucker (Rutg.): The Encyclopedia of World War I. A Political, Social and Military History. Verlag ABC-Clio, Santa Barbara 2005, ISBN 1-85109-420-2, S. 192; Gerhard Hirschfeld, Gerd Krumeich und Irina Renz in Verbindung mit Markus Pöhlmann (Rutg.): Enzyklopädie Erster Weltkrieg. Ferdinand Schöningh, Paderborn 2003, ISBN 3-506-73913-1, S. 46 f.
  52. ↑ John Horne, Alan Kramer: Deutsche Kriegsgreuel 1914. Die umstrittene Wahrheit. Hamburger Edition, Hamborg 2004, ISBN 3-930908-94-8, S. 21 ff.
  53. ↑ John Horne, Alan Kramer: Deutsche Kriegsgreuel 1914. Die umstrittene Wahrheit. Hamburger Edition, Hamborg 2004, ISBN 3-930908-94-8, S. 25 ff., S. 120 ff., S. 137 ff.
  54. ↑ Jean-Jacques Becker, Gerd Krumeich: Der große Krieg. Deutschland und Frankreich 1914–1918. Aus dem Französischen von Marcel Küstner und Peter Böttner. Klartext-Verlag, Essen 2010, ISBN 978-3-8375-0171-1, S. 202 ff.; John Keegan: Der Erste Weltkrieg. Eine europäische Tragödie. 2. Auflage, Reinbeek bi Hamborg 2003, ISBN 3-499-61194-5, S. 136 ff.

Vun „http://nds.wikipedia.org/w/index.php?title=Eerste_Weltkrieg&oldid=682806“