Sünn
Dit Woort hett noch annere Bedüden: kiek dorför ünner Sünn (Religion).

De Sünn (astronoomsch Symbol:
) is de Steern, üm den de Eer un de annern Planetens vun dat Sünnsystem sick dreihn.
De Sünn is veel grötter as de Eer, man as Steern is se lütt. Se liggt op een vun de büteren Arms vun de Melkstraat, wat een Galaxie in dat Universum is.
Dat de Sünn lücht, dat kümmt dorvun, dat de Sünn as een Fusionsreakter funkschoneert. De Sünn besteiht to’n gröttsten Deel ut Waterstoff un Helium. De Waterstoff (nipp un nau seggt, dat swore Isotop Tritium) reageert to Helium. Un dorbi ward Masse in Energie ümsett. Bannig veel Energie. Und düsse Energie, de as Hitt un Licht dör den Weltruum geiht, maakt denn ok uns Eer un de annern Planetens warm un hell.
Literatur
[ännern | Bornkood ännern]- vor 1711: Josef Langer: Theoria motuum Solis et Lunae.
- Helmut Scheffler, Hans Elsässer: Physik der Sterne und der Sonne. BI-Wissenschaftsverlag, Mannheim 1990, ISBN 3-411-14172-7.
- Rudolf Kippenhahn: Der Stern von dem wir leben. DVA, Stuttgart 1990, ISBN 3-421-02755-2.
- I.-J. Sackmann u. a.: Our Sun. T 3. Present and Future. In: Astrophysical Journal. University of Chicago Press, Chicago Ill 418.1993, 11 (Nov.), 457–468, bibcode:1993ApJ...418..457S.
- Wolfgang Mattig: Die Sonne. C. H. Beck, München 1995, ISBN 3-406-39001-3.
- Kenneth R. Lang: Die Sonne – Stern unserer Erde. Springer, Berlin / Heidelberg / New York, NY 1996, ISBN 3-540-59437-X.
- F. Herrmann, H. Hauptmann: Understanding the stability of stars by means of thought experiments with a model star. Am. J. Phys. 65, 292–295 (1997)
- Wolfgang Mattig: Bevor die Sonnenbeobachtung zur Sonnenphysik wurde – in Deutschland und Umgebung. (PDF; 3,5 MB) In: SONNE. Mitteilungsblatt der Amateursonnenbeobachter. Berlin 2002, 103, 67 (online). ISSN 0721-0094.
- C. Bounama, W. v. Bloh, S. Franck: Das Ende des Raumschiffs Erde. In: Spektrum der Wissenschaft. Nr. 10. Spektrum, Oktober 2004, ISSN 0170-2971, S. 52–59.
- Michael Stix: The Sun – An Introduction. Springer, New York, NY 2004, ISBN 3-540-20741-4.
- Thorsten Dambeck: Der Hexenkessel im Sonnenofen (PDF; 2,0 MB) in: MaxPlanckForschung, 1/2008, S. 28–33, ISSN 1616-4172
- Ulrike Feist: Sonne, Mond und Venus: Visualisierungen astronomischen Wissens im frühneuzeitlichen Rom (= Actus et Imago, Band 10). Akademie-Verlag, Berlin 2013, ISBN 978-3-05-006365-2 (Dissertation Universität Augsburg 2011, 259 Seiten).
- Elmar Schenkel, Kati Voigt (Hrsg.): Sonne, Mond und Ferne: der Weltraum in Philosophie, Politik und Literatur. PL Academic Research, Frankfurt am Main 2013, ISBN 978-3-631-64081-4.
Weblenken
[ännern | Bornkood ännern]- Kiepenheuer-Institut für Sonnenphysik in Freiburg (hoogdüütsch)
- Optsche Sünnnphysik bi’n Astrophysikalischen Institut Potsdam (hoogdüütsch)
- Biller vun de Sünn (NASA, engelsch)
- Solar and Heliospheric Observatory (SOHO, engelsch)
- Sounds of the Sun (NASA, engelsch)
Grote Objekten:
Sünn |
Merkur |
Venus |
Eer |
Mars |
Ceres |
Jupiter |
Saturn |
Uranus |
Neptun |
Pluto |
Haumea |
Makemake |
Eris
Objektklassen:
Planeten |
Dwargplaneten |
Asteroiden |
Kometen |
Maanden |
Meteoroiden
Rebeden:
Asteroidengördel |
Kuipergördel |
Oortsche Wulk |
Heliopaus