Oligozän

Vun Wikipedia
Wesseln na: Navigatschoon, Söök
Ärathem
Ära
System
Periood
Serie
Epoch
Stoop
Öller
≈ Öller (Mya)
K
Ä
N
O
Z
O
I
K
U
M
höger höger höger jünger
Paläogen Oligozän Chattium 28,1–23,03
Rupelium 33,9–28,1
Eozän Priabonium 38–33,9
Bartonium 41,3–38
Lutetium 47,8–41,3
Ypresium 56–47,8
Paläozän Thanetium 59,2–56
Seelandium 61,6–59,2
Danium 66–61,6
deeper deeper deeper deeper öller

Dat Oligozän stellt en Epoch in de Eerdhistorie dor, de twüschen dat öllere Eozän un dat jüngere Miozän in de Periood vun dat Paläogen leegt. Ehmols weer dat to dat Tertiär torekent, wat dat vundaag aver nich mehr gifft. De Anfang vun de Epoch liggt bi 33,9 Millionen Johren för de Nutiet, to End weer dat Oligozän vör ungefäähr 23,03 Millionen Johr.

In de Tiet vun dat Oligozän füng dat Opfalten vun de Alpen (alpidisch Bargenbilln) un de Rocky Mountains an. In de Platentektonik güng dat los, dat sik Süüdamerika vun de anneren Kontinenten loslösen de un anfüng, en egen Deerriek to entwickeln. In de anneren Kontinenten hebbt sik de modernen Ornen vun de Söögdeerten entwickelt.

In Düütschland hett in dat Oligozän vör ruch weg 30 Millionen Johr de Noordsee bit an den Nedderrhien reckt un bit in dat Rebeet vun Kassel (Noordhessen). Oostdüütschland weer bit an’n Harz un bit na Leizig rünner vun de See överspölt. Twüschen de Noordsee un de See in dat hüütig Rebeet vun de Alpen – wat en Rest weer vun dat Thetysmeer – hett en ungefäähr 300 km lange un bit to 40 km breede Seestraat verlopen, de vun Kassel över de Wetterau-Lunk un den Böverrhiengraven bit in de Swiez na Basel recken de.

An’t Noordend vun’n Böverrhiengraven leeg twüschen Odenwoold, Spessart, Taunus, Hunsrüch un Pälzer Bargland en Binnenmeer, dat meist teihn mol so groot weer as de hüütige Boddensee. In disse Seestraat hebbt Seekeuh, Haifisch un Rochen leeft. Bedüdenste Fundsteed vun Fossilen ut dat Oligozän in Düütschland is de Dobarg in Buine (Bünde).

Kiek ok[ännern | Bornkood ännern]

Literatur[ännern | Bornkood ännern]

  • Ernst Probst: Deutschland in der Urzeit. C. Bertelsmann, München 1986.
  • Ernst Probst: Rekorde der Urzeit. C. Bertelsmann, München 1986.