Zum Inhalt springen

Lew Nikolajewitsch Tolstoi

Linken ännern
Vun Wikipedia
Lew Tolstoi (1908) up een Foto vun Prokudin-Gorski

Lew Nikolajewitsch Graaf Tolstoi (russisch Лев Николаевич Толстой Lev Nikolaevič Tolstoj; * 28. Augustjul./ 9. September 1828greg. in Jasnaja Poljana; † 7. Novemberjul./ 20. November 1910greg. in Astapowo) oder kort Leo Tolstoi weer een russischen Schriever. Siene groten Warken „Война и миръ“ (Wojna i mir, ‘Krieg un Freden’) un „Анна Каренина“ (Anna Karenina) sünd Klassikers mank de Romaans vun’n Realismus.

Kinnertied un Jöögd

[ännern | Bornkood ännern]
Huus, wo Tolstoi in boren is

Tolstoi stamm uut dat ole russische Adelsgeslecht vun de Tolstoi af. Mit negen Johre is he Weetkind wurrn. Vun dor af an het sien Vadder siene Suster up em uppasst. 1844 fung he an, un studeer orientaalsche Spraken an de Universität Kasan. Denn wessel he un studeer up Afkaat. Man 1847 hett he sien Studium afbraken. He övernehm dat Stammgood vun siene Familie mit 350 liefegen Arbeiters in Jasnaja Pola un woll dor wat för doon.

Bi’n Militär

[ännern | Bornkood ännern]

Vun 1851 af an het he as Praporschtschik bi ene Brigade vun de Artillerie in den Zaren siene Armee bi den Krieg in’n Kaukasus mitmaakt. Vun düssen Krieg un wat he dor beleevt het, schreev he in siene fröhen Vertellen daal (u. a. Казаки Kasaki ‘De Kosaken’). Nadem dat de Krimkrieg uutbraken weer, het he 1854 den Positschoonskrieg in dat Fast Sewastopol mitmaakt, dat dormols belagert wurrn is. De realistischen Berichte ut düssen Krieg hefft em as Schriever al fröh bekannt maakt.

För een Reform in de Pädagogik un Hochtied

[ännern | Bornkood ännern]
Tolstoi 1856

Vunwegen, dat he sik mit Pädagogik befaten dö, is Tolstoi 1857 un 1860/61 in verschedene Länner in Westeuropa reist. He het dor Künstlers, as Charles Dickens un Iwan Sergejewitsch Turgenew besöcht, man ok Pädagogen, as Friedrich Fröbel un Adolph Diesterweg. As he torüchkeem na Russland, het he versöcht, en Reformpädagogik up to boen un het Dorpsscholen na dat Vöörbild vun Jean-Jacques Rousseau inrichtet. Vun 1855 af an het he mool in Jasnaja Poljana, mool in Moskau un mool in Sankt Petersborg leevt.

Tolstoi streev dor nich toeerst na, de Besten uut to söken, nee, he harr dat dor up afsehn, för de verscheden Kinner de beste Bildung uut to finnen, je nadem, wo verscheden de ok weern. Den Zaren siene Verwaltung het Tolstoi siene Scholen avers tomaakt, man Tolstoi bleev dor bi un söch en nee Pädagogik. He het Leseböker schreven för Kinner. Dor schollen se uut Vertellen över Geschichte, Physik, Biologie un Religion lehren, wat good is un wat se doon un wat se laten schollen. Mit sien „Азбука“ (Asbuka, ‘Alphabet’) hefft Generatschonen vun Kinner in Russland bit in de 1920er Johre in’e Grundscholen lehrt. He hett dor duchtig mit inwarkt up de Reformscholen un Fre’en Scholen, as Summerhill.

1862 hett Tolstoi de 18 jöhrige Sofja Andrejewna Behrs heiraat. Mit ehr het he alltohopen 13 Kinner harrt. In de Johre dornah het he de monumentalen Romaans „Война и миръ“ (Wojna i mir, ‘Krieg un Freden’) un „Анна Каренина“ schreven. Düsse Warke hefft em överall in de Welt beröhmt maakt.

Tolstoi ännert sik

[ännern | Bornkood ännern]
Leo Tolstoi, en Porträt vun Iwan Kramskoi, 1873

Nu het Tolstoi in de ganze Welt veel gullen. För em füng dor en Tied mit an, wo he nich wüss, wo he up to scholl. He föhl sik, as weer he an’n Afgrund ankamen. As he 1882 in Moskau dor mitmaakt het, as dat Volk tellt wurrn is, het he mitkregen, dat de Arbeiders dor noch elenniger leven döen, as de Buern. He weer ganz dör’nanner un versöch dor gegenan to gahn, dat de Lüde dat platte Land verlaten döen, um in’e Stadt to gahn. So het he Hölp organiseert för Buern, de ehre Aarnt misslaan weer. He söch een Sinn för sien Leven un keem dor jummers wieder bi rüm. So het he sik dat Smöken, den Alkohol un de Jagd begeven („Gruliche Vergnögens“) un het sik insett för Lüde, de vunwegen ehren Gloven oder uut politische Grünn verfolgt wurrn sünd. He besöch in’t Kaschott Lüde, de dor inseten döen, wiel se bi de Suldaten nich mitmaken wollen. De ganze Tied över het he fudder schreven.

Vun 1881 af an scheer he sik sunnerlich um Fragen vun de Religion. He het dor en poor Mool mit högere Geistliche snackt, as mit den Metropoliten vun Moskau un he het ok fökener verscheden Karken un Kloosters besöcht. Dor het he jummers mehr bi begrepen, dat he mit den Ritus un den Gloven, so, as de dor uutöövt wurrn sünd, nix anfangen konn. Just so, as in de Karken vun den Westen hett düsse Gloov ok nix gegen den Kriegsdeenst seggt. Jesus siene slichte Lehr, meen Tolstoi, weer gegen de Karkenlehr över dat Wohre. Dor het he de Evangelien üm nee in de Russ’sche Spraak översett. He meen, in’n Karn güng dat dor üm, den Neegsten leev to hebben un gegen dat Quade nich mit Gewalt gegenan to gahn. Vunwegen datt he siene Gedanken in Böker un Schriften bekannt maakt het, so as de Essay Church and State, de bloot butenlands op Engelsch ruutkeem, het he allerhand Arger mit Steden vun Kark un Politik kregen.

Tolstoi het allerhand Arger

[ännern | Bornkood ännern]
Lew Tolstoi in een Bild vun Ilja Jefimowitsch Repin (1887)
Leo Tolstoi sien Graff

In dat Uutland is Tolstoi for’n groten Schriever ankeken wurrn, man in Russland weer dat anners. Vun 1882 af an het de Polizei en Oge up em smeten. De Schriften „Исповедь“ Ispowed (plattdüütsch Bicht) un „В чем моя вера” W tschom moja wera (plattdüütsch Wo ik an glööv) sünd glieks, as se ruutkamen weren, verbaden wurrn. Över Tolstoi is rümsnackt wurrn, he harr dat in’n Kopp kregen.

Tolstoi un de Karken

[ännern | Bornkood ännern]

As sien Roman „Воскресение” Woskresenije (plattdüütsch Uperstahn) rutkamen is, het de Hillige Synod em in’n Februar 1901 exkommunizeert. Unner annern meen de Synod, dat he den dreeenkgen Godd afstrieden dö, de Göddlichkeid un dat Uperstahn vun Jesus afstrieden dö, de Jumfernschop vun Maria vör un nah Christus siene Geboort afstrieden dö un dat Geheemnis vun dat Avendmahl wat utlachen dö.

Tolstoi meen, dat geev an sik kene Wunner un sunnerlich konn he dor nix mit anfangen, dat in dat Avendmahl dat Brood in dat Fleesch vun Christus verwannelt weern scholl. Tolstoi het dor nix vun torüch nahmen un in een Breef an den Synod de Karken as Löög, tohopenkleiten groven Höhnergloven un Töverkraams beschreven.[1]

Tolstoi un de Sozialismus

[ännern | Bornkood ännern]

Dorvun, dat de Sozialismus dat up ene Diktatur vun dat Proletariat afsehn harr, het Tolstoi nix holen un see, dat in de Sozialismus blots Funktschonäre vun de Arbeiders stattss Kapitalisten regeren döen. Süss schull sik mit een nee Systeem nix ännern.

He woll afsluuts up en anstännige Moral up to, man dor steek he mit sien Geweten in’e Bredullje. Denn he stamm ja sülms ut de rieke Böverschicht, de he vörsmieten dö, se scheer sik blots um sik sülms. Dat Leven vun düsse Lüde – un ok sien egen Leven – düch em ohne Sinn. So fraag he sik, wat denn gellen dö un Bestand harr un he keem dor up, dat weer de Neegstenleevde, de nich na Grund un Oorsaak fragen dö, un de Gewaltlosigkeit. So is Tolstoi in siene laten Johre as en Anarchisten ansehn wurrn, den siene Wuddeln in de Religion ehrn Grund harrn. Anhängers, de em bewunnern döen, hefft up siene Gedanken denn den so nömmten Tolstojanismus utspunnen. Man Tolstoi sülms hett dor nix vun weten wullt.

Dat warrt seggt, Tolstoi sien Wark harr mit den Weg free maakt för de Russische Revolutschoon vun 1905.

De Staat het sik Tolstoi nu ohn gesetzliche Grundlaag vörnahmen. 1908 is sien Huus dörsöcht wurrn un all Texte, de dor to finnen weern, hefft se mitnahmen. To desülvige Tied het he ok in siene Familie jummers mehr Arger harrt. Mit siene Fro güng dat hen un her. As se dat aflehn, siene Warke an Egendom vun dat ganze russische Volk an to sehn, so, as he dat in sien Testament schreven harr, het Tolstoi siene Familie, tohopen mit sien Dokter un siene jungste Dochter, verlaten un en leste Reise, na’n Süden to, maakt. Up düsse Reise het he en fürige Lung kregen un is an’n fröhen Morgen vun’n 20. November 1910 in een Bahnwächterhuus up den Bahnhoff vun Astapowo sturven. De Weltpresse umlager em dor. Twee Dage later is he in Jasnaja Poljana inkuhlt wurrn. Ofschoonst sien Testament güllig weer, het de Justiz vun Russland dat Egendom an siene Warke wedder siene Fro tospraken.

Lew Tolstoi 1 Rubel 1988

Leo Tolstoi is in Russland mit twee moderne Münten ehrt wurrn:

  • 100 Rubel 1991, Gold: Tolstoi sitt in en Löhnstohl
  • 1 Rubel 1988, Cu/Ni: Tolstoi en face.

Warken (Uutwahl)

[ännern | Bornkood ännern]

Op Platt ruutkamen

[ännern | Bornkood ännern]
  • Edith Hansen: Schooster Martin, eine Geschichte nach Leo Tolstoi in platt- und hochdeutscher Sprache, übersetzt, etwas abgeändert und erweitert. Engelsdorfer Verlag, Leipzig 2018, ISBN 978-3-96145-380-1. (Originaal: Где любовь, там и Бог Gde ljubow, tam i Bog)
  • Детство Detstwo (1852, hoochdüütsch Kindheit)
  • Отрочество Otrotschestwo (1854, hoochdüütsch Jünglingsjahre)
  • Юность Junost (1857, hoochdüütsch Jugend)
  • Казаки Kazaki (1852–1863, hoochdüütsch Die Kosaken)
  • Война и мир Vojna i mir (1864–1869, rev. 1873, hoochdüütsch Krieg und Frieden)
  • Анна Каренина Anna Karenina (1873–1877, hoochdüütsch Anna Karenina)
  • Воскресение Woskresenije (1889–1899, hoochdüütsch Auferstehung)
  • Утро помещика Utro pomeschtschika (1856, hoochdüütsch Der Morgen eines Gutsbesitzers)
  • Два гусара Dwa gusara (1856, hoochdüütsch Die zwei Husaren)
  • Семейное счастье Semejnoje stschastje (1859, hoochdüütsch Familienglück)
  • Поликушка Polikuschka (1860, hoochdüütsch Polikuschka)
  • Смерть Ивана Ильича Smert Iwana Iljitscha (1882–1886, hoochdüütsch Der Tod des Iwan Iljitsch)
  • Ходите в свете, пока есть свет Chodite w swete, poka jest swet (1888, hoochdüütsch Solange es Licht gibt)
  • Крейцерова соната Krejzerowa sonata (1887–1889, hoochdüütsch Die Kreutzersonate)
  • Дьявол Djawol (1889, publ. 1911, hoochdüütsch Der Teufel)
  • Хозяин и работник Chosjain i rabotnik (1895, hoochdüütsch Herr und Knecht)
  • Отец Сергий Otez Sergij (1890–1898, hoochdüütsch Vater Sergius)
  • Фальшивый купон Falschiwyj kupon (1902–1904, hoochdüütsch Der falsche Coupon)
  • Хаджи-Мурат Chadzi-Murat (1896–1904, hoochdüütsch Hadschi Murat)

Kortgeschichten

[ännern | Bornkood ännern]
  • Набег Nabeg (1852, hoochdüütsch Der Überfall)
  • Записки маркера Sapiski markera (1855, hoochdüütsch Aufzeichnungen eines Markers)
  • Севастопольские рассказы Sewastopolskije rasskasy (1855–1856, hoochdüütsch Sebastopoler Geschichten)
  • Метель Metel (1856, hoochdüütsch Der Schneesturm)
  • Люцерн Ljuzern (1857, hoochdüütsch Luzern)
  • Альберт Albert (1857, hoochdüütsch Albert)
  • Три смерти Tri smerti (1858, hoochdüütsch Drei Tode)
  • Отрывки рассказов из деревенской жизни Otrywki rasskasow is derewenskoi schisni (1860–1862, publ. 1932, hoochdüütsch Ausschnitte aus dem dörflichen Leben)
  • Порцеляновая кукла Porzellanowa kukla (1863, hoochdüütsch Die Porzellankind)
  • Холстомер Holstomer (1863–1886, hoochdüütsch Holstomer)
  • После бала Posle bala (1903, hoochdüütsch Nach dem Ball)
  • Алёша Горшок Aljoscha Gorschok (1905, hoochdüütsch Aljoscha Gorschok)
  • Ягоды Jagody (1905, hoochdüütsch Die Beeren)
  • Божеское и человеческое Boscheskoje i tschelowetscheskoje (1905, hoochdüütsch Göttliches und Menschliches)
  • Корней Васильев Korniej Wasiljew (1905, hoochdüütsch Korniej Wassiljew)
  • За что? Sa schto? (1906, hoochdüütsch Wofür?)
  • Что я видел во сне Tschto ja widel wo sne (1906, hoochdüütsch Was ich im Traum sah)
  • Чем люди живы Tschem ludi schiwy (1881, hoochdüütsch Woran die Menschen leben)
  • Где любовь, там и бог Gde ljubow, tam i bog (1885, hoochdüütsch Wo Liebe ist, da ist auch Gott)
  • Два брата и золото Dwa brata i soloto (1885, hoochdüütsch Die zwei Brüder und das Gold)
  • Упустишь огонь, не потушишь Upustisch onog, ne potuschisch (1885, hoochdüütsch Wenn das Feuer entweicht, löscht du es nicht)
  • Два старика Dwa starika (1885, hoochdüütsch Die zwei Alten)
  • Свечка Swetschka (1885, hoochdüütsch Das Kerzchen)
  • Сказка об дураке Skaska ob durake (1885, hoochdüütsch Märchen vom Narren)
  • Три Старца Tri Starza (1885, hoochdüütsch Die drei Alten)
  • Вражье лепко, а божье крепко Wraschje lepko, a boschje krepko (1885, hoochdüütsch Des Teufels Leim, Gottes Kraft)
  • Девчонки умнее стариков Dewtschonki umneje starikow (1885, hoochdüütsch Die Mädchen sind klüger als die Alten)
  • Ильяс Iljas (1885, hoochdüütsch Ilias)
  • Как чертёнок краюшку выкупал Kak tschertjonok krajuschku wykupal (1886, hoochdüütsch Wie der kleine Teufel den Rand zurückkaufte)
  • Кающийся грешник Kajuschtschijsja greschnik (1886, hoochdüütsch Der reuige Sünder)
  • Зерно с куриное яйцо Serno s kurinoje jajzo (1886, hoochdüütsch Ein Korn mit einem Hühnerei)
  • Много ли человеку земли нужно Mnogo li tscheloweku semlji nuschno (1886, hoochdüütsch Wie viel Land braucht ein Mensch?)
  • Крестник Krestnik (1886, hoochdüütsch Der Patenonkel)
  • Три сына Tri syna (1887, hoochdüütsch Die drei Söhne)
  • Работник Емельян и пустой барабан Rabotnik Emeljan i pustoj baraban (1891, hoochdüütsch Der Arbeiter Emeljan und die leere Trommel)
  • Сон молодого царя Son molodogo carja (1894, publ. 1912, hoochdüütsch Der Traum des jungen Zaren)
  • Три притчи Tri pritschhi (1895, hoochdüütsch Drei Gleichnisse)
  • Разрушение ада и восстановление его Raschruschenije ada i wosstanowlenije jego (1902, hoochdüütsch Zerstörung der Hölle und ihre Wiederherstellung)
  • Ассирийский царь Асархадон Assirijskij zar Asarchadon (1903, hoochdüütsch Der assyrische König Assarchadon)
  • Работа, смерть и болезнь Rabotа, smert i bolesn (1903, hoochdüütsch Arbeit, Tod und Krankheit)
  • Три вопроса Tri woprosa (1903, hoochdüütsch Die drei Fragen)
  • Власть тьмы Wlast tmy (1886, hoochdüütsch Die Macht der Finsternis)
  • Плоды просвещения Plody prosweschtschenija (1889, hoochdüütsch Die Früchte der Aufklärung)
  • Живой труп Schiwoj trup (hoochdüütsch Die lebende Leiche)
  • Причина всего Pritschina wsego (1910, hoochdüütsch Die Ursache von allem)
  • Christian Bartolf: Ursprung der Lehre vom Nicht-Widerstehen. Ueber Sozialethik und Vergeltungskritik bei Leo Tolstoi. Ein Beitrag zur Bildungsphilosophie der Neuzeit.Gandhi-Informations-Zentrum, Berlin 2006. ISBN 3-930093-18-9
  • Wilhelm Bode: Die Lehren Tolstois und Besprechung seiner Werke, (online)
  • Maximilian Braun: Tolstoj. Eine literarische Biographie. Vandenhoeck & Ruprecht, Chöttingen 1978. ISBN 3-525-01212-8
  • Pietro Citati: Leo Tolstoi. Eine Biographie. rororo. Bd 13544. Rowohlt, Reinbeek 1994. ISBN 3-499-13544-2
  • Eberhard Dieckmann (Ruutgever): Russische Zeitgenossen über Tolstoi. Kritiken, Aufsätze, Essays 1855-1910. Aufbau, Berlin 1990. ISBN 3-351-01527-5
  • Anne Edwards: Die Tolstois. Krieg und Frieden in einer russischen Familie. Ullstein-Buch. Bd 27563. Ullstein, Frankfort an’n Main 1988. ISBN 3-548-27563-X
  • Wolfgang Eismann: Vom Ende der Kunst… Tolstoi als Theoretiker… Teile des Artikels bi Google-books
  • Peter Ernst: Ehrfurcht vor dem Leben: Versuch der Aufklärung einer aufgeklärten Kultur. Ethische Vernunft und christlicher Glaube im Werk Albert Schweitzers. Mit einem Exkurs über religiöse Kultur und Sozialethik im literarischen Entwurf Leo Tolstois. Europäische Hochschulschriften. Reeg 23. Bd 414. Peter Lang, Frankfort an’n Main 1991. ISBN 3-631-43549-5
  • Horst-Jürgen Gerigk: Die Russen in Amerika: Dostojewskij, Tolstoj, Turgenjew und Tschechow in ihrer Bedeutung für die Literatur der USA. Pressler, Hürtgenwald 1995. ISBN 3-87646-073-5
  • Gustav Glogau: Leo Graf Tolstoi ein russischer Reformator. Ein Beitrag zur Religionsphilosophie. Wiss. Verl., Schutterwald/Baden 1998. ISBN 3-928640-34-8
  • Edith Hanke: Prophet des Unmodernen. Leo N. Tolstoj als Kulturkritiker in der deutschen Diskussion der Jahrhundertwende. Studien und Texte zur Sozialgeschichte der Literatur. Bd 38. Niemeyer, Tübingen 1993. ISBN 3-484-35038-5
  • Geir Kjetsaa: Lew Tolstoi. Dichter und Religionsphilosoph. Katz, Gernsbach 2001. ISBN 3-925825-79-7
  • Ulrich Klemm: Leo Tolstoi - Dichter, Christ, Anarchist. Edition Anares, Hilterfingen. ISBN 978-3-905052-83-1
  • Janko Lavrin: Lev Tolstoj mit Selbstzeugnissen und Bilddokumenten. 11. Oplaag Rowohlts Monographien. Bd 57. Rowohlt, Reinbeek 1991. ISBN 3-499-50057-4
  • Wilhelm Lettenbauer: Tolstoj. Eine Einführung. Artemis-Einführungen. Bd 11. Artemis, München 1984. ISBN 3-7608-1311-9
  • Thomas Mann: Goethe und Tolstoi, Vördrag/Essay 1921 online lesen bi archive.org; (W.Kempowski: "Das Beste,was über Tolstoi gesagt wurde!" in ZEIT-Bibl.der 100 Bücher)
  • Jay Parini: Tolstois letztes Jahr. Ut dat Engelsche vun Barbara Rojhan-Deyk. C. H. Beck, München 2009. ISBN 978-3-406-57034-6
  • Wolfgang Sandfuchs: Dichter - Moralist - Anarchist. Die deutsche Tolstojkritik 1880-1900. M & P, Stuttgart 1995. ISBN 3-476-45137-2
  • Viktor Schklowski: Leo Tolstoi. Eine Biographie. Europa, Wien 1981. ISBN 3-203-50784-6
  • Günther Stolzenberg: Tolstoi, Gandhi, Shaw, Schweitzer. Harmonie und Frieden mit der Natur. Echo, Chöttingen 1992. ISBN 3-926914-05-X
  • Robert Widl: Licht und Finsternis im Leben des Lew Tolstoi. Stieglitz, Mühlacker 1994. ISBN 3-7987-0319-1
  • Magdalene Zurek: Tolstojs Philosophie der Kunst. Neues Forum für allgemeine und vergleichende Literaturwissenschaft. Bd 2. Winter, Heidelbarg 1996. ISBN 3-8253-0478-7
  • Stefan Zweig: Die Flucht zu Gott – Ein Epilog zu Leo Tolstois unvollendetem Drama „Und das Licht scheinet in der Finsternis“. In Sternstunden der Menschheit, Insel Verlag, Leipzig 1927.
  • Stefan Zweig: Drei Dichter ihres Lebens. Casanova – Stendhal – Tolstoi. Insel, Leipzig 1928
Bi’n Wikiborn gifft dat Originalschriften över dat Thema oder vun den Schriever: Lew Nikolajewitsch Tolstoi.
Bi’n Wikiborn gifft dat Originalschriften över dat Thema oder vun den Schriever: Author:Leo Tolstoy.
Op Wikiquote gifft dat Zitaten to, över oder vun „Leo Tolstoi“ (hoochdüütsch).
  1. ↑ Russland-Aktuell - Der Moralist aus Jasnaja Poljana
Vun „https://nds.wikipedia.org/w/index.php?title=Lew_Nikolajewitsch_Tolstoi&oldid=1047872“