Sparks (Musikgrupp)

Vun Wikipedia
Wesseln na: Navigatschoon, Söök
Russel Mael, 2015
Ron Mael, 2015

Sparks sünd en noch hüüd aktive Pop-/Electro-Pop-Band um de Bröers Ron un Russell Mael, de as Rockband Enn‘ vun de 1960er-Johren in Los Angeles grünnd wurr.

Bandhistorie[ännern | Bornkood ännern]

Anfänge[ännern | Bornkood ännern]

Ron Mael (Ronald David Mael, * 12. August 1945 in Culver City, Kalifornien) kreeg all as Kind Klaveerünnerricht. As Söhn vun en Grafiker un en Bibliothekarin is he in Pacific Palisades, Los Angeles upwussen. Enn‘ vun de 1960er Johren weer he Student an de UCLA. Tosommen mit sien jüngere Bröer Russell Mael (Russell Craig Mael, * 5. Oktober 1948 in Santa Monica, Kalifornien) speel he in verscheeden Bands, bevör se mit Earle Mankey (Gitarr) 1969 de Grupp Halfnelson grünnd hemm, ut de later de Sparks wurrn. Ron schreev de Leeder un speel Keyboards, wiels Russell singen dee. Utwiet dör Mankey sien Bröer Jim (Bass) un Harley A. Feinstein (Drums) hemm se 1971 hör glieknaamig Debüt för Bearsville herutbrocht. Produzeert wurr de Plaat vun Todd Rundgren. Musikalisch Infloot weern besünners engelsch Bands as The Kinks, The Move un de fröhen Pink Floyd mit Syd Barrett.

Grooten Spood harrn se mit dat Album nich, ok nich, as dat nah vun de Plattenfirma vörslahn Naamsännern in Sparks (in Anlehnen an de Marx-Brothers) weer herutbrocht wurr. De Single Wonder Girl weer en lokaler Hit, broch aber ebenso wenig as de tweete LP A Woofer in Tweeter's Clothing (1972) den Dörbröök. Dat herutragen Stück up disse Plaat, Girl from Germany, hannelt vun de Schwierigkeit, den Öllern en düütsch Früendin vörtostellen.

Island Records[ännern | Bornkood ännern]

Sparks 1974

En Europatournee, de hör 1972 dör England (wo se in‘ Marquee Club uptreeden deen), Holland un de Swiez führt harr, hett Island Records up de Sparks upmarksom maak. 1973 sünd Ron un Russell dorüm nah England trucken, hemm sück nee Musiker haalt (Norman 'Dinky' Diamond, Adrian Fisher, Martin Gordon) un hemm Anfang 1974 mit Muff Winwood de Plaat maakt, de völ hüüd noch för hör Meesterwark hollen: Kimono My House. Up dat Album weern twee vun hör bekanntst un spoodriekst Titel, den Nummer-2-Hit This Town Ain't Big Enough for Both of Us un de sien Nahfolgesingle Amateur Hour.

Dat engelsch Musikmagazin Sounds schreev: „Sparks got the musical extravagance of Wizzard, the sophisticated feel of Roxy and the menacing power of the Third Reich.“ De NME snack vun „Instant Classic“.[1] De eenzige Konstante in de Artikeln vun de Musikpresse weer allerdings immer de nich utblieven Henwies up Ron sien „Hitler“-Schnurrbort. De droog he nah eegen Angaaven blots nah dat Vörbild vun Charlie Chaplin.

Noch in dat glieker Johr folgte Propaganda, en dat vörangahn Album bannig ähnlich Produktschoon, de weer eenige Hit-Singles harr, dorünner Something for the Girl with Everything un Never Turn Your Back on Mother Earth.

To disse Tiet wurrn Sparks den Glam-Rock torekent, as ok T. Rex, mit de se af un to vergleeken wurrn.

För Indiscreet (1975) wurr de David-Bowie-Produzent Tony Visconti to Hülp nommen. Dit Album dröfft as dat utriepst vun de Island-Johren gellen. Allerdings harr dat kein vergliekbor Hitsongs mehr un de Stilmix (u. a. Swing un Big Band) hemm eenig fröh Fans wat verstört.

Amerika[ännern | Bornkood ännern]

1976 sünd de Maels nah Amerika torüchkehr, wo se , weer mit nee Musikern, versöchjt hemm, den Dörbröök hentokrieg. Allerdings bleeven sowohl dat nächste Album Big Beat as ok dat folgende, ironisch Introducing Sparks nömmt, wiet achter dat wat verwacht weer torüch. Up hör Homepage wurrd disse Plaat as „uneasy cross between“ The Beach Boys un Randy Newman beteekent. Allerdings sünd jüst de meest as Beach-Boys-Parodien to hören Stücke vun bannig eegen Reiz. In den Katastrophenfilm Achterbahn ut dat Johr 1976 sünd se as Liveband to dat Apenmaaken vun den Themenpark mit den Song Big Boy to sehn.

De nächste Insnitt keem dör de Tosommenarbeit mit Giorgio Moroder, de jüst Donna Summer to Erfolgen führt harr. Dat Ergevnis weer 1979 No 1 in Heaven, dat en völligen Stilwessel bedüüden dee un hör besünners mit den Titelsong un de Single Beat the Clock en kumplett nee Publikum inbroch. In de folgen Jahren hemm se (deelwies ünnerstütt dör Marc Moulin) en Reeg vun Alben herutbrocht, de hööftsächlich in Frankriek spoodriek weer, wo se 1980 mit When I'm With You en vun hör gröttsten Hits harrn.

Comeback[ännern | Bornkood ännern]

1994 hemm Sparks nah en söss Johr lang düern Paus Gratuitous Sax & Senseless Violins (en Wöörspeleree: gratuitous sex & senseless violence = grundlos Sex un sinnlos Gewalt) herutbrocht, dat weer en markanten Stilwessel broch. Klor Melodien un Russell sien Stimm wurrn weer in de Vördergrund rückt, deelwies ünnerleggt vun Techno-Beats. In Düütschland wurr de Single When Do I Get to Sing 'My Way' dank MTV to’n Överraschungshit. Nah dissen körten Spood keem dat Album Plagiarism herut, up dat se hör gröttsten Hits in deelwies kumplett nee Arrangements präsenteeren dee. Ok bi dat Nahfolgealbum Balls bleev de Spood gröttstendeels ut. Eerst mit Lil' Beethoven un ansluutend Hello Young Lovers kunnen se weer Erfolg bi Kritikern as ok bi dat Publikum fiern. De eerste herutbrocht Single Metaphor vun dat Album Hello Young Lovers wurr in dat düütsch Rolling Stone as „Single des Jahres“ beteekent.

To’n Anlaat vun dat 21. Studioalbum Exotic Creatures of the Deep hemm Sparks in‘ Mai un Juni 2008 all hör Alben live in London upführt.

In‘ August 2009 wurr in‘ Sweedschen Rundfunk en nee Radio-Musical vun Sparks mit den Titel "The Seduction of Ingmar Bergman" upführt, dat vun den fiktiven Upenholt vun de Speelbaas in Amerika vertellt.

In‘ März 2013 hemm Sparks hör eerst Live-Album: "Two Hands, One Mouth: Live In Europe" herutbrocht.

In‘ März 2015 hemm Sparks tosommen mit de britisch Band Franz Ferdinand de Grupp FFS grünnd.[2]

Diskografie[ännern | Bornkood ännern]

Studioalben[ännern | Bornkood ännern]

Johr Titel Chartplatzeeren[3][4][5] Anmarken
DE AT CH UK US
1974 Kimono My House 4 Gold
(24 Week)
101
(14 Week)
Eerstveröffentlichung: Mai 1974
Propaganda 49
(4 Week)
9 Sülver
(13 Week)
63
(13 Week)
Eerstveröffentlichung: November 1974
1975 Indiscreet 18
(4 Week)
169
(6 Week)
Eerstveröffentlichung: Oktober 1975
1979 No. 1 in Heaven 73
(1 Week)
Eerstveröffentlichung: September 1979
1981 Whomp That Sucker 182
(2 Week)
Eerstveröffentlichung: Juli 1981
1982 Angst in My Pants 173
(6 Week)
Eerstveröffentlichung: April 1982
1983 In Outer Space 88
(17 Week)
Eerstveröffentlichung: April 1983
1994 Gratuitous Sax & Senseless Violins 29
(14 Week)
Eerstveröffentlichung: November 1994
2006 Hello Young Lovers 66
(1 Week)
Eerstveröffentlichung: Februar 2006
2008 Exotic Creatures of the Deep 54
(1 Week)
Eerstveröffentlichung: Mai 2008
2015 FFS
mit Franz Ferdinand as FFS
22
(2 Week)
36
(1 Week)
19
(3 Week)
17
(5 Week)
Eerstveröffentlichung: 8. Juni 2015

wiedere Alben

  • 1971: Sparks / Halfnelson
  • 1972: A Woofer in Tweeter’s Clothing
  • 1976: Big Beat
  • 1977: Introducing Sparks
  • 1979: The Best of
  • 1980: Terminal Jive
  • 1981: The History of
  • 1984: Pulling Rabbits Out of a Hat
  • 1986: Music That You Can Dance To
  • 1988: Interior Design
  • 1990: Mael Intuition: The Best of 1974–76
  • 1991: Profile: The Ultimate Sparks Collection
  • 1993: The Hell Collection
  • 1993: In the Swing
  • 1996: The 12 Inch Mixes
  • 1997: Plagiarism
  • 1999: 12" Mixes
  • 2000: Balls
  • 2002: Lil' Beethoven
  • 2002: This Album’s Big Enough … The Best Of
  • 2009: The Seduction of Ingmar Bergman

Singles[ännern | Bornkood ännern]

Johr Titel Chartplatzeeren[3] Anmarken
DE CH UK US
1974 This Town Ain’t Big Enough for Both of Us
Kimono My House
12
(12 Week)
7
(7 Week)
2 Sülver
(10 Week)
Eerstveröffentlichung: April 1974
Amateur Hour
Kimono My House
12
(11 Week)
7
(9 Week)
Eerstveröffentlichung: Juli 1974
Never Turn Your Back on Mother Earth
Propaganda
40
(1 Week)
13
(7 Week)
Eerstveröffentlichung: Oktober 1974
1975 Something for the Girl with Everything
Propaganda
17
(7 Week)
Eerstveröffentlichung: Januar 1975
Get in the Swing
Indiscreet
27
(7 Week)
Eerstveröffentlichung: Juli 1975
Looks, Looks, Looks
Indiscreet
26
(4 Week)
Eerstveröffentlichung: Oktober 1975
1979 The Number One Song in Heaven
No. 1 in Heaven
14
(13 Week)
Eerstveröffentlichung: April 1979
Beat the Clock
No. 1 in Heaven
10
(9 Week)
Erstveröffentlichung: Juli 1979
Tryouts for the Human Race
No. 1 in Heaven
45
(5 Week)
Eerstveröffentlichung: Oktober 1979
1982 I Predict
Angst in My Pants
60
(7 Week)
Eerstveröffentlichung: April 1982
1983 Cool Places
In Outer Space / The Very Best Of
49
(12 Week)
Eerstveröffentlichung: April 1983
(mit Jane Wiedlin)
1994 When Do I Get to Sing "My Way"
Gratuitous Sax & Senseless Violins
7 Gold
(26 Week)
22
(9 Week)
32
(5 Week)
Eerstveröffentlichung: Oktober 1994
1995 When I Kiss You (I Hear Charlie Parker)
Gratuitous Sax & Senseless Violins
61
(10 Week)
36
(2 Week)
Eerstveröffentlichung: März 1995
Now That I Own the BBC
Gratuitous Sax & Senseless Violins
81
(8 Week)
60
(2 Week)
Eerstveröffentlichung: November 1995
1997 This Town Ain't Big Enough for Both of Us
Plagiarism
40
(2 Week)
Eerstveröffentlichung: November 1997
(vs. Faith No More)
2006 Perfume
Hello Young Lovers
80
(1 Week)
Eerstveröffentlichung: Februar 2006

Enkeld Nahwiesen[ännern | Bornkood ännern]

  1. New Musical Express, 18. Mai 1974
  2. http://pitchfork.com/news/58777-franz-ferdinand-and-sparks-form-supergroup-ffs/
  3. 3,0 3,1 Chartborns: DE AT CH UK US
  4. The Billboard Albums vun Joel Whitburn, 6th Edition, Record Research 2006, ISBN 0-89820-166-7.
  5. Utteknungen: DE UK

Weblenken[ännern | Bornkood ännern]