Otto Sander

Vun Wikipedia
Zur Navigation springen Zur Suche springen
Otto Sander op de Berlinale 2008

Otto Sander (* 30. Juni 1941 in Hannober; † 12. September 2013 in Berlin[1]) weer en düütschen Schauspeler, Synchroonsnacker un Höörspeelspreker.

Leven un Wark[ännern | Bornkood ännern]

Utbilln un Theaterarbeit[ännern | Bornkood ännern]

Sander is in Paane un Kassel opwossen. In Kassel hett he 1961 an’t Friedrichsgymnasium sien Abitur maakt. Dorna hett he bi de Bundsmarine sien Wehrdeenst afleist, den he as Fähnrich to See vun de Reserve beennen de. Oorsprünglich harr he dat Teel Speelbaas to warrn un hett dorüm en Studium in de Fäcker Theaterwetenschop, Germanistik, Literaturwetenschop, Kunsthistorie un Philosophie an de Ludwig-Maximilians-Universität München opnahmen. 1964 wessel he an de Otto-Falckenberg-Schule, woneem he Schauspeelünnericht nahmen hett. Man, he weer dat Johr dorop vun de School verwiest un hett sien Utbilln mit en externen Afslussprüfung toenn maakt.

Sien eersten Verdrag kreeg Sander an de Kamerspelen in Düsseldörp, woneem he 1965 anfüng. Dorna weer he an’t Theater vun de Stadt Heidelbarg un is denn 1968 vun Claus Peymann an de Fre’e Volksbühne Berlin beropen worrn. Later hett em Peter Stein an de Schaubühne an’t Hallesche Över halt, de 1970 grünnt weer. Dor hett he ünner annern mit Klaus Michael Grüber, Wilfried Minks un Luc Bondy tosamenarbeit. vun 1980 an harr he Gastrullen an verschedene Bühnen in Berlin. In de Johren 2000 un 2001 hett Sander bi de Soltborger Festspelen den Dood speelt in Hugo von Hofmannsthal sien Jedermann.

Blangen sien Arbeit as Schauspeler hett Sander ok as Speelbaas arbeit un stell sien Inszeneeren, de he deelwies mit annere Speelbasen as Wolf Redl un Peter Fitz maakt hett, ünner annern ok an de Schaubühne an’t Hallesche Över un an’t Schauspeelhuus Zürich. Na en Krebskrankheit[2] is Sander in’n Oktober 2007 wedder na’t Theater torüchkamen un hett to’n Bispeel in’t Renaissance-Theater in Berlin in Samuel Beckett sien Krapp’s Last Tape speelt.

Film un Feernsehn[ännern | Bornkood ännern]

Sien eerste Filmrull harr Sander 1964 in Roland Klick sien Kortfilm Ludwig. Dorna hett he in vele Film- un Feernsehprodukschonen mitspeelt, so as 1976 in Éric Rohmer sien Die Marquise von O. oder 1979 in Die Blechtrommel vun Volker Schlöndorff. To sien bekanntsten Filmrullen tellt de Engel Cassiel in Der Himmel über Berlin vun Wim Wenders oder ok de U-Boot-Kummandant Philipp Thomsen in Das Boot vun Wolfgang Petersen.

Wegen sien warme Stimm, de em den Binaam „The Voice“ (De Stimm) inbröcht hett, is Sander ok faken as Sprelker vun Feernsehdokumentatschonen, Höörspelen un Höörböker insett worrn un weer ok as Synchroonsnacker nafraagt (Ünner annern för Dustin Hoffman un Ian McKellen.

Privatleven[ännern | Bornkood ännern]

Sander weer mit de Schauspelersche Monika Hansen verheiraat un weer de Steefvadder vun Ben un Meret Becker. He harr twee Bröder un en Süster.

2004 hett he sik stark maakt as „Bottschopper“ för de Düütsche Sellschop to’n Redden vun Schippbröökige (DGzRS). In disse Positschoon, de jeed Johr wesselt, stünn he ehrenamtlich för Warf praat.[3]

Sander künn den Kreeft nich bikamen. He is an’n 12. September 2013 in Berlin doodbleven.[4]

Filmografie (Utwahl)[ännern | Bornkood ännern]

Johr Titel
1964 Ludwig, Kortfilm
1970 Nicht fummeln, Liebling
1974 Einer von uns beiden
1975 Meine Sorgen möcht’ ich haben
1975 Lehmanns Erzählungen, Feernsehn
1976 Die Marquise von O…
1979 Die Blechtrommel
1980 Palermo oder Wolfsburg
1981 Kalt wie Eis
1981 Das Boot
1981 Der Mann im Pyjama
1982 Wer spinnt denn da, Herr Doktor?
1984 Der Mord mit der Schere
1986 Rosa Luxemburg
1986 Wahnfried
1987 Der Himmel über Berlin
1988 Z.B. … Otto Spalt
1989 Der Bruch
1990 Werner – Beinhart!, Stimm
1990 Zeit der Rache
1993 In weiter Ferne, so nah!
1995 Bauernschach, Feernsehn
1996 Truck Stop
1996 Kondom des Grauens
1997 Comedian Harmonists
1998 ¿Bin ich schön?
1999 Der Kuß des Vergessens, Feernsehn
1999 Männer sind wie Schokolade, Feernsehn
1999 Der Einstein des Sex
2001 Sass
2003 Werner – Gekotzt wird später!, Stimm
2003 Donau, Duna, Dunaj, Dunav, Dunarea
2007 Der kleine König Macius – Der Film, Stimm
2007 Das Herz ist ein dunkler Wald
2008 Krabat, Stimm
2012 Bis zum Horizont, dann links!

Diskografie[ännern | Bornkood ännern]

  • Der Prophet Leed vun’t Album „Weltreise“ vun de düütschen Electronica Grupp Schiller, Zeitgeist (Universal), 2001.
  • Schnee auf dem Kilimandscharo- (Ernest Hemingway) – Audiobook, rutkamen bi MDR Figaro, 2004.
  • Otto Sander liest Fontane. – live. 2004. ISBN 978-3-930-75231-7.
  • Otto Sander liest Montaigne. (Höörbook) – Essais und Tagebuch der Reise. Eichborn Verlag, 2005, ISBN 3-821-85395-6.
  • Otto Sander liest Bukowski. (Höörbook). – Kaputt in Hollywood.
  • Ritter und Raben. (Balladen). Otto Sander un dat Oakmusic Ensemble. Patmos Verlag, 2007.
  • Barclay und Felipe. – Höörspeel vun Peter Eckhart Reichel mit Otto Sander un Manfred Steffen. hoerbuchedition words & music, 2007, ISBN 978-3-98117-780-0.
  • Die 10 Gebote (Musical).as Stimm vun Gott. CD 2009.
  • Der Hundertjährige, der aus dem Fenster stieg und verschwand. (Höörbook). Der Hörverlag, 2011.

Utteken[ännern | Bornkood ännern]

Literatur[ännern | Bornkood ännern]

  • Gero von Boehm: Otto Sander. 25. Oktober 2004. Interview in: Begegnungen. Menschenbilder aus drei Jahrzehnten. Collection Rolf Heyne, München 2012, ISBN 978-3-89910-443-1, S. 451–458
  • Klaus Dermutz, Karin Meßlinger: Otto Sander. Ein Hauch von Anarchie darf schon dabei sein …. Henschel, Berlin 2002, ISBN 3-89487-381-7.

Weblinks[ännern | Bornkood ännern]

Borns[ännern | Bornkood ännern]

  1. „Schauspieler Otto Sander ist gestorben“. In: Focus vun’n 12. September 2013 (afropen an’n 12. September 2013).
  2. rp-online.de
  3. dgzrs.de
  4. Spiegel online: Schauspieler Otto Sander ist tot (afropen an’n 12. September 2013)
  5. cwanswers.de
  6. Laudatio för Otto Sander, Festivaldirektor Dr. Michael Kötz, 20. Juni 2012