Zum Inhalt springen

Häger

Vun Wikipedia

Dit Woort hett noch annere Bedüden: kiek dorför ünner Häger (Mehrdüdig Begreep).

Eichelhäher
Eichelhäher (Garrulus glandarius)

Häger (Garrulus glandarius)

Systematik
Ornen: Sperlingsvögel (Passeriformes)
Ünnerornen: Singvagels (Passeri)
Familie: Ravenvagels (Corvidae)
Geslecht: Garrulus
Oort: Häger
Wetenschopliche Naam
Garrulus glandarius
(Linnaeus, 1758)
Garrulus glandarius rufitergum

De Häger (Garrulus glandarius), ook Heger, Hekster, Eekhekster, Heister, Holtekster, or Holtschraag is een Singvagel ut de Familie vun de Ravenvagels (Corvidae).

Hei leevt in Europa, Deele vun Noordafrika un Nahoost, denn in ne breede Streek dör Asien un dor nar sööden bet Indochina. Breuden daat hei in lichte Woolden, opleevst mit Bööme, de innen Harvsttied de Blööd daalesmeeten. De Häger itt fast allens. Inne Sümmertied itt hei mehr Deerter, inne Winnertied mehr Gröönsaken. Ehr dat sau wiet is, verstek hei wiet un siet Eckels un Nötte. Hägers innen Sööden un Westen vun Europa fleigen innen Winner nich weg. Innen Noorden, Oosten und inne Midde vunnen Kontinent trecken een poor innen Winner nar Sööden, awer veele bleeven ook hair. Bloots heel innen Noorden gahn de Vagels heel över Stüür.

De Feddern sünd to en Deel blaag un swart striepig. 
Wenn de Häger an't Fleigen is, kan man goot de witten Achtersteven sehn. 
Häger an't Baden

De Häger is 32 bet 35 cm lang. Sine Flünk sünd 53 cm breed un hei is 170 Gramm swoor. Also is hei nich tau groot un nich tau kleen för ne Ravenvagel. Hei hat ne kregel graage bet swarte Snawel. De Fööte sünd graag, bruun or hell. Sine Oogen sünd blaag or graag met roode Kringe un Pricke.

  • Urs N. Glutz von Blotzheim, Kurt M. Bauer: Handbuch der Vögel Mitteleuropas. (HBV). Band 13/III, Passeriformes (4. Teil): Corvidae – Sturnidae, Aula-Verlag, ISBN 3-923527-00-4.
  • András Keve: Der Eichelhäher. Die Neue Brehm-Bücherei, A. Ziemsen, Wittenberg 1974, ISBN 3-89432-211-X (Neuauflage der Ausgabe von 1985).
  • Derek Goodwin: Some aspects of the behaviour of the Jay. Ibis 93, 1951, S. 414–442 und 602–625, ISSN 0019-1019
  • D. Goodwin: A comparative study of the voices and some aspects of behaviour in two Old-World-Jays. Behaviour 4, 1952, S. 293–316.
  • V. Bejćek, I. Gorban in W. J. M. Hagemeijer, M. J. Blair: The EBCC Atlas of European Breeding Birds – their distribution and abundance. T & A D Poyser, London 1997, ISBN 0-85661-091-7, S. 670–671.
Eichelhäher. Mehr Biller, Videos oder Audiodateien to’t Thema gifft dat bi Wikimedia Commons.