The Green Berets

Vun Wikipedia
Wesseln na: Navigatschoon, Söök
Filmdaten
Plattdüütsch Titel:
Originaltitel: The Green Berrets
Düütsch Titel: Die grünen Teufel
Produkschoonsland: USA
Johr vun’t Rutkamen: 1968
Läng: 141 Minuten
Originalspraak: Engelsch
Öllersfreegaav in Düütschland: FSK 16
Filmkru
Speelbaas: Ray Kellogg
John Wayne
Dreihbook: James Lee Barrett
Robin Moore
Produkschoon: Michael Wayne
Musik: Miklós Rózsa
Kamera: Winton C. Hoch
Snitt: Otho Lovering
Kledaasch: Jerry Alpert
Dorstellers

The Green Berets (op plattdüütsch so veel as „De grönen Baretts“; dt. Titel: Die grünen Teufel) is de Tiel vun en US-amerikaanschen Kriegsfilm ut dat Johr 1968 vun den Speelbaas Ray Kellogg. Hööftdorstellers in dissen teemlich propagandistischen Film weern ünner annern John Wayne, David Janssen, Jim Hutton, George Takei un Aldo Ray. Wayne weer ok an de Regie bedeeligt. De Film keem rut, as de Vietnamkrieg op sien Hööchpunkt weer. Wayne weern dormols de Anti-Vietnamkrieg-Kampagnen un Demonstratschonen opstött, so dat he en Film dorgegen setten wull.[1]

Inholt[ännern | Bornkood ännern]

De Film harr de wohrhaftigen Begeevnissen vun de Slacht vun Nam Dong to’n Vörbild, bi de en lütte Eenheit Special Forces (Green Berets) sik gegen Feenden in veel gröttere Tall dörsett hett. De Hööftgeschicht, de in den Film wiest warrt, is aver rein utdacht.

Mit en Eenheit, de jüst an de John F. Kennedy School for Special Warfare in Fort Bragg utbillt worrn sünd, warrt Colonel Mike Kirby na Đà Nẵng in Vietnam schickt. Dor schall he mit sien Lüüd en Guerillaoperatschoon gegen de Vietkong ünnernehmen. Mit de Eenheit reist ok de Reporter George Beckworth, de den Krieg kritisch sütt un sik sülvst en Bild vun de Laag maken will.

Kirby sien Eenheit hülpt, en Gefechtsstand achter de feendlichen Lienen vun’n Vietkong optoboen. Dat is bannig gefährlich, vunwegen dat dat Lager faken vun’n Vietkong angrepen warrt. Dorbi draapt de Granaten so akkerat, dat kloor is, dat in’t Lager en Verrader sitten mutt. Koort later warrt en Vietkong in’t Lager utfinnig maakt. Üm sülvst Stöhn vun de zivilen Inwahners to kriegen, hülpt de Suldaten aver ok mit medizinsche Hülp. As de Suldaten de Inwahners vun en Dörp in jemehr Lager holen wüllt, sünd de Mannslüüd all vun’n Vietkong dootmaakt worrn. Intwüschen gifft dat Anteken, dat de Feend versöken will, dat Lager to överrennen. Dat kummt to en gresige Slacht mit grote Verlusten op beide Sieten. As de Reporter Beckworth wedder afreisen deit, gifft he to, dat he veel lehrt harr.

Torüch in Đà Nẵng warrt Kirby vun en Plaan wies, bi den dat üm en geheeme Kommandosaak geiht: General Phan Son Ti, de dat Regeer vun’n Vietkong in Süüdvietnam övernahmen hett, schall mit en lütte Sünnereenheit fangennahmen warrn. Mit Colonel Cai un sien Lüüd maakt sik Kirby op’n Weg, üm in de Neeg vun’t Teelrebeet aftospringen. De Plaan geiht op, man wedder blieft vele vun de Suldaten bi den Insatz doot.

Kritik[ännern | Bornkood ännern]

De propagandistische Afsicht vun den Film is vun de Kritik nich översehn worrn.

  • In de VideoWoche stünn schreven, dat de Westernheld John Wayne dissen nich unümstredenen Propagandafilm 1967 för de amerikaanschen Truppen dreiht harr un dorin Episoden ut den Vietnamkrieg na Westernoort mit’nanner vermengeleer. De Sünnünnergang an’n ööstlichen Horizont in sien puren Oraansch is beropen worrn. En poor vun de vietnamees’schen Dörper, de för den Film naboet weern, weern so realistisch, dat se stahn laten un later vun US-Soldaten wohrhaftig bi’t Öven bruukt worrn sünd.
  • De TV Spielfilm meen to den Film, dat de Action stimmen de, man de Denkoort nich. Mit dat patriootsche Kriegsspektakel harr sik John Wayne as politisch Rechtsbuten to kennen geven.
  • Jaques Demeure schreev över den Film: Dat eenzig Intressante an den Film, wenn dat överhaupt lohn vun intressant to snacken, weer de Apenheit, mit de hier en wohrhaftig paläontoloogsche A-priori-Moral verkünnt warrt: De Amerikaners sünd klook un jümmer praat to hülpen… De Feend is vun düvelschen Achtersinn un is ok nich bang, sik mit de Uniformen vun de annern Siet to tarnen.[2]

Utteken[ännern | Bornkood ännern]

De Film weer 1968 in twee Kategorien för den Golden Laurel nomineert. John Wayne hett den Pries för den drüdden Platz as Actiondorsteller wunnen, de Film sülvst keem blots op Platz veer.

Achtergrünnen[ännern | Bornkood ännern]

De Film verdeffendeert den Insatz vun de USA in’n Vietnamkrieg dormit, wat he as en „globalen Krüüztog gegen de kommunistische Herrschop över de Welt“ betekent. The Green Berets kann as en düchtig patriootschen, wenn nich sogor natschonalistischen Film ansehn warrn, de sik för den Vietnamkrieg insett. Dreiht weer he as de Krieg op sien Hööchdpunkt weer un de spoodrieke un unvermodte Tet-Offensiv vun de Vietkong-Guerilla grote Oppertallen verbunnen mit en groten Popagandaverlust bröcht hett. To de Tiet geev dat jümmer mehr Protest gegen den Krieg. De Film harr dat Teel, den Krieg gegen disse Protesten to verdeffenderen.

The Green Berets weer to sien Tiet de eenzige Hollywoodfilm, de apen den Vietnamkrieg ünnerstütt hett. Dormit steiht he in’n Gegensatz to latere Antikriegsfilmen as Born on the Fourth of July, Apocalypse Now, Platoon, Full Metal Jacket oder In Country. De heroische Vertellwies, de John Wayne sien Westernfilmen so bekannt maakt hett, warrt hier jüst so vör den Achtergrund vun’n Vietnamkrieg bruukt. De Rull vun de Indianers warrt hier nu vun’n Vietkong innahmen, un de Held steiht över jede Oort vun Kritik.

Dat Titelleed „Ballad of the Green Berets“ vun Robin Moore weer in de Interpretatschoon vun Sgt. Barry Sadler in’t Johr 1965 fief Weken lang op den eersten Platz vun de Hitparade. 1966 geev dat ok en düütschen Text to dat Leed. Ünner den Titel „Hundert Mann und ein Befehl“ harrn Freddy Quinn un Heidi Brühl spood mit de Cover-Faten.

Literatur[ännern | Bornkood ännern]

  • Mark Ricci, Boris Zmijewsky, Steve Zmijewsky, Joe Hembus (Rgv.): John Wayne und seine Filme. 3. Oplaag. Goldmann, München 1982, ISBN 3-442-10202-2.

Borns[ännern | Bornkood ännern]

  1. prisma.de
  2. in: Joe Hembus (Rgv.): John Wayne und seine Filme. Goldmann, München 1979, ISBN 3-442-10202-2, Siet 242.

Weblenken[ännern | Bornkood ännern]