Stammvokaal

Stammvokaal betekent in de Spraakwetenschop twee verscheden Konzepten:

• de Vokaal in een Woordwortel oder een Woordstamm, de sik bi Ümluud oder Afluud wannelt; so as:

Ümluud bi Substantiven: Muus – Müüs’; Slag – Slääg’ oder Afluud bi starken Verben:

fallen – full – fullen; riden – reed – reden.

• een Vokaal (ook Binnvokaal, Kennvokaal, Themavokaal), de an de Woordwortel anhangen warrd un mit den tohoop den Woordstamm bildt un so dat Ennn vun de Woordstamm starker kenntekent. So kann de Stammvokaal to’n Bispeel verscheden Deklinatschoonsklassen kennteken, so as to’n de „a-Deklinatschoon“ oder„i-Deklinatschoon“ in den olen germaanschen Spraken.

To de a-Deklinatschoon in den olen germaanschen Spraken tellt to’n Bispeel dat gootsche Woord dags ‚de Dag‘; de Stammvokal wiest sik to’n Bispeel in de Endsülv -ans, de den Akkusativs Pluraal dagans ‚de Daag‘ kenntekent. (De Beteeknis „a-Deklinatschoon“ richt sik na de Luudstand in’n Oorgeranschen, nich na de Luudstand in den verscheden Germaanschen Spraken.)

Literatuur

• Helmut Glück (Ruutgever), ünnerr Mitarbeid vun Friederike Schmöe: Metzler Lexikon Sprache. 3., nee bearbeidt Oplaag’. Metzler, Stuttgart / Weimar 2005, ISBN 3-476-02056-8.
• Hans Krahe: Germanische Sprachwissenschaft II: Formenlehre. de Gruyter, Berlin 1967, S. 8ff.