Richard Edward Taylor

Richard E. Taylor, 1967

Richard Edward Taylor, CC, FRS, FRSC (* 2. November 1929 in Medicine Hat, Alberta; † 22. Februar 2018 in Stanford, Kalifornien) weer en kanaadsch Physiker un Nobelpriesdräger vun 1990. He weer Perfesser an de Stanford University.

Leven

Taylor führ sien Physikstudium an de University of Alberta in Edmonton dör. 1950 kreeg he den Bachelor- un 1952 den Master-Afsluss. Af 1952 gung he för dat Gradueertenstudium nah Stanford. Van 1954 bit 1958 hett he dorin dat Labor för Hoochenergiephysik, van 1958 bit 1961 in Frankriek an dat in’n Upbau befindlichen Linearbeschleuniger in Orsay. 1962 hett he in Stanford bi Robert Fred Mozley sein Dokter maakt.

1961 fung Taylor as wetenschaplich Mitarbeiter in dat Lawrence Berkeley National Laboratory in Berkeley an, 1962 gung he torüch nah Stanford un nehm dor an den Upbau vun dat Stanford Linear Accelerator Center deel. 1968 wurr he in Stanford in de Fakultät beropen. Van 1971 bit 1972 weer Taylor dör en Guggenheim-Stipendium an dat CERN in Genf tätig, dornah hett he weer in Standford arbeit.

1981 gung he mit en Alexander-von-Humboldt-Stipendium an dat DESY in Hamborg. Bit 1989 weer he Berader för den LEP an dat CERN.

Van 1982 bit 1987 weer Taylor Associate Director vun de Forschungsafdeelen vun dat SLAC. 1986 wurr he Fellow vun de American Physical Society. He wurr 1992 to’n Liddmaat vun de American Academy of Arts and Sciences un 1993 in de National Academy of Sciences vun de USA wählt. He is Fellow vun de Royal Society of Canada as ok siet 1997 vun de Royal Society in London ween. He weer Ehrendokter vun de Universitäten in Paris, Edmonton, Calgary un Lethbridge. 1990 kreeg Taylor tosommen mit den US-Amerikanern Jerome Isaac Friedman un Henry Way Kendall den Physik-Nobelpries för den Nahwies vun de Substruktur vun dat Proton. 1994 hull he de eerste Wolfgang-Paul-Vörlesung in Bonn.

Wark

Taylor weer en vun de führend Köpp achter de groot Fortschritte, de an dat SLAC in de experimentellen Karn- un Deelkenphysik maakt wurrn. He hett anfangs mit Elektronen- un Photonenstrahlen an elastisch un inelastisch Elektronenstreen arbeit, besünners hensichtlich de Paritätsbesehren. Later hett he de binnere Struktur vun Proton un Neutron erforscht, womit he wesentliche experimentelle Befunde to dat Fastsetten vun de vun Murray Gell-Mann entwickelten Quark-Theorie leefern dee.

Weblinks

• Indrag up de Sieden vun den Nobelpries (engelsch)
• Mel James: Nobel Laureates: Eight Scientific Researchers Who Discovered… Innovation, Science and Economic Development Canada, archiveert von dat Original am 1. Mai 2006; afropen an’n 24. Februar 2018 (engelsch).