Paul von Hase

Karl Paul Immanuel von Hase (* 24. Juli 1885 in Hannover; † 8. August 1944 in Berlin-Plötzensee) weer en düütsch Generalleutnant un Stadtkommandant vun Berlin in‘n Tweeten Weltkrieg. He tellt to de Wedderstandskämper bi den Anslag vun’n 20. Juli 1944.
Familie
[ännern | Bornkood ännern]Hase weer de Söhn vun den preußischen Böverstaffsdokter Paul Erwin von Hase (1840–1918) un de Friederike (Frieda) Sperber (1849–1943) as ok Enkel vun den 1883 adelten Theologen un Karkenhistoriker Karl von Hase (1800–1890). Een vun sien Oorgrootvaders weer de Verlegger Gottfried Christoph Härtel (Breitkopf & Härtel), een vun sien Neffen vun tweeten Grad de Theoloog Dietrich Bonhoeffer.
Hase hett an’n 14. Dezember 1921 in Neustrelitz Margarethe Baronesse von Funck (1898–1968), de Dochter vun den kaiserlich russischen Staffskapitäns Carl Baron von Funck, Kreis-Chef in Friedrichstadt, Mitau un Bauske in Lettland, un de Ella Kassack heiraadt. Kinder ut disse Ehe weern Alexander von Hase, Ina Baronin von Medem[1], Maria-Gisela un Friedrich-Wilhelm von Hase.
Leven
[ännern | Bornkood ännern]

Nah dat Abitur an dat Joachimsthalsche Gymnasium in Berlin 1904 fung he en Studium vun de Rechtswetenschapen an de Friedrich-Wilhelms-Universität zu Berlin an. 1905 is von Hase as Eenjohrig-Freewilliger in da Kaiser Alexander Garde-Grenadier-Regiment Nr. 1 vun de Preußisch Armee intreeden un hett en Offiziersutbillen maakt, up de an’n 27. Januar 1907 de Beförderung to‘n Leutnant folg. In‘n Eersten Weltkrieg harr he mehrere Kommandos as Toogführer un in’n Generalstaff. Bi Kriegsenn’n weer he Hauptmann.
In de Riekswehr övernommen, deen Paul von Hase af Mai 1920 as Kompaniechef in dat Infanterie-Regiment 51, later in dat 9. Infanterie-Regiment in Potsdam. Van Oktober 1926 bit zum März 1931 weer von Hase Kommandant[2] vun den Scheetplatz Kummersdorf. An‘n 1. April 1928 wurr he Major, an‘n 1. Februar 1933 Oberstleutnant. In‘n Februar 1934 wurr he Kommandeur vun dat II. Bataillon in dat 5. Infanterie-Regiment. Över en Kommando in dat Utbillensbataillon vun dat Infanterieregiment Frankfort (Oder) wurr he an’n 15. Oktober 1935 as Oberst Kommandeur vun dat Infanterieregiments 50 in Landsberg an der Warthe. Noch in disse Funktschoon wurr von Hase an‘n 1. April 1938 Generalmajor. 1938 wurr he, bither immer as Kommandeur vun infanteristisch Eenheiten insett, Artilleriekommandeur 3 in Guben.
To Anfang vun den Tweeten Weltkrieg kreeg he den Updrag, de 46. Infanterie-Division uptostellen un to führen. Mit de Division nehm he an den Westfeldtoog deel. Dat Kommando harr he bit to’n 24. Juli 1940 inne, worophen he de 56. Infanterie-Division övernehm. Sien letzt Truppenkommando geev he an’n 25. November 1940 af un wurr an dissen Dag Stadtkommandant vun Berlin mit Deenstsitt in dat Kommandantenhuus Unter den Linden. A‘'n 12. Dezember 1940 schreev Propagandaminister Joseph Goebbels över von Hase in sien Daagbook, dat he „ein vorzüglicher Offizier, der sehr positiv zur Partei steht. Mit ihm werden wir arbeiten können“ weer.[3]

Af 1938 weer Generalmajor von Hase in de Verschwörungsplääns vun dat Offizierskorps inweeht, an de Männer wie Wilhelm Canaris, Hans Oster, de Generale Erwin von Witzleben, Franz Halder un Erich Hoepner arbeiten deen.
An‘n 20. Juli 1944 leet von Hase dat Regeerungsveertel in Berlin afriegeln. Nah den scheefgahn Anslag un Umstörtversöök wurr he noch an den Avend vun den 20. Juli verhaft. In en Perrzess gegen en Deel vun de Verschwörer wurr he an’n 8. August 1944 vun den Volksgerichtshoff to’n Dood veroordeelt un in Plötzensee up utdrücklichen Befehl vun Adolf Hitler dör Uphangen henricht.[4]
Utteknungen
[ännern | Bornkood ännern]- Iesern Krüüz (1914) II. un I. Klass[5]
- Verwundetenafteken (1918) in Swaart[5]
- Ritterkrüüz I. Klass vun den Albrechts-Orden mit Schwertern[5]
- Hanseatenkrüüz Hamborg[5]
- Spange to’n Iesern Krüüz II. un I. Klass
- Düütsch Krüüz in Sülver an’n 30. Dezember 1943[6]
Posthume Ehrung
[ännern | Bornkood ännern]An‘n 14. Juli 1945 wurr hüm to Ehren de Theodor-Casella-Straße in Düsseldörp in Paul-von-Hase-Straße umnöömt.[7]
Kiek ok bi
[ännern | Bornkood ännern]Literatur
[ännern | Bornkood ännern]- Roland Kopp: Paul von Hase. Von der Alexander-Kaserne nach Plötzensee. Eine deutsche Soldatenbiographie 1885–1944. Dissertation an der Universität Paderborn, 1999 (Geschichte, Bd. 30). LIT, Münster/Hamburg/London 2001, ISBN 3-8258-5035-8.
- Heinrich Bücheler: Paul von Hase. Der Wehrmachtkommandant von Groß-Berlin 1940–1944. In: Damals. Juli 1984, S. 611 ff.
- Genealogisches Handbuch des Adels, Adelige Häuser B (Briefadel) 1998. Band XXII, Band 115 der Gesamtreihe GHdA, Hrsg. Deutsches Adelsarchiv, Christoph Franke, Klaus von Andrian-Werburg, C. A. Starke, Limburg (Lahn) 1998, ISSN 0435-2408, S. 164.
- Klaus Mlynek: Hase, Paul von. In: Dirk Böttcher, Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein, Hugo Thielen: Hannoversches Biographisches Lexikon. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2002, ISBN 3-87706-706-9, S. 154 (Digitalisat/Auszug).
- Ines Reich: Potsdam und der 20. Juli 1944. Auf den Spuren des Widerstandes gegen den Nationalsozialismus. Begleitschrift zur Ausstellung des Militärgeschichtlichen Forschungsamtes und des Potsdam-Museums. Rombach, Freiburg im Breisgau 1994, ISBN 3-7930-0697-2, S. 78 f.
- 20. Juli 1944. Ein Drama des Gewissens und der Geschichte. Dokumente und Berichte. Herder, Freiburg 1961, OCLC 3506079.
Weblinks
[ännern | Bornkood ännern]- DNB-Katalog
- Körtbiographie vun de Gedenkstätte Deutscher Widerstand
- Wolfgang Benz: Witzleben, Erwin von, u.a., in: Kurt Groenewold, Alexander Ignor, Arnd Koch (Hrsg.): Lexikon der Politischen Strafprozesse, Online, Stand: März 2020.
- Winfried Heinemann: Paul von Hase, in: NDB-online.
Enkeld Nahwiesen
[ännern | Bornkood ännern]- ↑ Roland Kopp: Paul von Hase: Von der Alexander-Kaserne nach Plötzensee. Eine deutsche Soldatenbiographie 1885–1944. 2001, S. 4.
- ↑ Maximilian Müller-Jabusch: Handbuch des öffentlichen Lebens. Staat, Politik, Verkehr, Kirche, Presse. 1927. K. F. Koehler, Leipzig 1927, S. 89.
- ↑ Joseph Goebbels: Die Tagebücher von Joseph Goebbels. Hrsg.: Elke Fröhlich. Teil I, Band 9. München 1998, ISBN 3-598-21920-2, S. 47.
- ↑ Gerd R. Ueberschär: Stauffenberg. Der 20. Juli 1944. S. Fischer, Frankfurt am Main 2004, ISBN 3-10-086003-9, S. 156.
- 1 2 3 4 Reichswehrministerium (Hrsg.): Rangliste des Deutschen Reichsheeres. Mittler & Sohn Verlag, Berlin 1930, S. 125.
- ↑ Klaus D. Patzwall, Veit Scherzer: Das Deutsche Kreuz 1941–1945, Geschichte und Inhaber. Band II, Verlag Klaus D. Patzwall, Norderstedt 2001, ISBN 3-931533-45-X, S. 543.
- ↑ Hermann Kleinfeld: Düsseldorfs Strassen und ihre Benennung. 1. Auflage. Grupello, Düsseldorf 1996, ISBN 3-928234-36-6.