Min Anna is en Ros’ so Roth

Min Anna is en Ros’ so Roth is een plattdüütsch Gedicht vun Klaus Groth, dat 1852 in de eerste Oplaag vun den Gedichtband Quickborn ruutkeem.^[1] Dat Gedicht is een Gedicht över Leevde un sett sik uut veer Strophen, in den de Spreker sien Deen Anna besingt.

In de 5. Oplaag vun de Quickborn is 1856 ok ene hoogdüütsch översett Verschoon ruutkamen, de Groth sülvenst tohoop mit Karl Müllenhoff överdregen hebbt.^[1]

De westfreesche Schriever Eeltsje Hiddes Halbertsma geev 1857 ene westfreesch översett Verschoon ünner de Titel Myn Anna in den westfreesch Gedichtband De Quickborn ruut. 1871 keem dat Gedicht ok in den beröömten Sammelband Rimen en Teltsjes vun de Bröder Halbertsma ruut.

Cornelius Gurlitt het dat Gedicht vertoont.^[2] Dat Gedicht is vördregen vun Reimer Bull op de CD Op Visiten bi Klaus Groth bi’n Quickborn-Verlag ruutkamen.

Text

Min Anna is en Ros’ so roth,

Min Anna is min Blom,

Min Anna is en Swölk to Fot,

Min Anna is as Melk un Blot,

As Appel oppen Bom.

De Vullmach hett en Appelgarn,

Un Rosen inne Strat;

De Vullmach kann sin Rosen wahrn,

De Vullmach kann sin Appeln arn.

Min Anna is min Staat!

Se is min Staat, se is min Freid

Un allens alltomal,

Un wenn de Wind de Rosen weiht,

Un wenn de Wind de Appeln sleit:

Se fallt mi nich hendal.

Se fallt ni af, se fallt ni hin,

Se hett son frischen Moth;

So blöht min Hart, so blöht min Sinn,

Min Anna blift de Blom derin

Bet an min seli Dod.

Uutgaven

Bröder Halbertsma Rimen en Teltsjes, Boalsert/Ljouwert, 1958 (A.J. Osinga Utjouwerij/R. van der Velde), S. 523.
Klaus Groth: Quickborn. Volksleben in plattdeutschen Gedichten ditmarscher Mundart. 6. vermehrte und verbesserte Auflage. 1856. S. 241.