Michel Devoret

Michel Henri Devoret (* 5. März 1953 in Paris[1]) is en franzöösch-amerikaansch experimenteller Fastkörperphysiker, de Nanogeräte för de Quanteninformatschonstheorie (Quantencomputer) entwickelt. 2025 kreeg he den Nobelpries för Physik.
Leven
[ännern | Bornkood ännern]Devoret hett an de École Nationale Superiéure des Telecommunications in Paris mit den Afsluss 1975 studeert un kreeg 1982 an de Universität Paris-Süd in Orsay sien Doktertitel. För de Dissertatschoon hett he an dat Labor vun Anatole Abragam an dat Forschungszentrum vun CEA in Saclay över NMR in fast Waterstoff arbeit. As Post-Doktorand hett he sück in dat Labor vun John Clarke an de University of California, Berkeley, mit makroskopischem Quantentunneln befaat. Nah twee Johren kehr he nah Frankriek torüch un harr en eegen Forschungsgrupp mit Daniel Estève un Cristian Urbina in Saclay, de sück mit Quanteneffekten in de Elektronik up mesoskopischer Ebene (vun hör Quantronic nöömt) befaaten deen. Dat Rebeet wurrd ok Circuit-Quantenelektrodynamik nöömt un he is dorin en vun de Pioniere mit Robert John Schoelkopf.
In Saclay hett he mit sien Grupp Tunnelungstiet meeten, hett en Een-Elektronen-Pump utfunnen (de later de Basis för en nee Methood vun de Kapazitätsmeeten leefern dee) un demonstreer as Eerst den Effekt vun de Valenzen vun Atomen up den Transport vun en enkeld Elektron un de eerste Beobachtung vun Ramsey-Fringes an künstlichen supraleitenden Atomen (vun hör Quantronium nöömt).
He wurr Forschungsdirekter an dat CEA in Saclay un weer van 2007 bit 2012 Perfesser an dat Collège de France. Af 2002 weer he an de Yale University, wo he F. W. Beinecke Professor för Anwennd Physik is un Direkter vun dat Applied Physics Nanofabrication Lab.
He forscht in Yale wieder an up Quanteneffekten beruhend elektronisch Geräten in‘n Nano-Beriek, footend up Josephsonkuntakten vun Supraleitern mit Anwennen up mögelke Quantencomputer. Mit Schoelkopf un Steven Mark Girvin koppel he 2007 twee supraleitende Qubits över en Quanten-Bus. Ünner annern forscht he över fehlertolerante Quantenspieker un Quantenverschränkung ut de Ferne (Remote Entanglement).
2007 wurr he Liddmaat vun de Academie des Sciences (2008), deren Prix Ampère he mit Daniel Estève 1991 kreeg, un de American Academy of Arts and Sciences (2003). 1996 kreeg he den Descartes-Huyghens-Pries vun de Nedderlannsch Akademie vun de Wetenschapen. 2004 kreeg he den Europhysics-Agilent Pries vun de European Physical Society mit Daniel Estève, Hans Mooij un Yasunobu Nakamura. 2014 kreeg he mit Robert Schoelkopf un John Matthew Martinis den Fritz London Memorial Prize un 2013 mit Schoelkopf den John Stewart Bell Prize. 2016 folg de Olli V. Lounasmaa Award vun de Universität Aalto in Finnland.[2] 2023 wurr Devoret to’n Liddmaat vun de National Academy of Sciences wählt un 2024 kreeg he gemeensam mit Schoelkopf den Comstock-Pries för Physik.
An‘n 7. Oktober 2025 wurr bekannt geven, dat Devoret gemeensam mit John Clarke un John Matthew Martinis mit den Nobelpries för Physik uttekent wurrd.[3]
Wat he herutbrocht hett (Utwahl)
[ännern | Bornkood ännern]- Michel Devoret, D. Estève, C. Urbina: Single-electron transfer in metallic nanostructures. In: Nature. Band 360, Nr. 6404, 1992, S. 547–553, doi:10.1038/360547a0.
- Michel Devoret, Robert Schoelkopf: Amplifying quantum signals with the single-electron transistor. In: Nature. Band 406, Nr. 6799, 2000, S. 1039–1046, doi:10.1038/35023253, PMID 10984063.
- Jens Koch, Terri M. Yu, Jay Gambetta, Andrew Houck, David Schuster, Johannes Majer, Alexandre Blais, Michel Devoret, S. M. Girvin, Robert Schoelkopf: Charge-insensitive qubit design derived from the Cooper pair box. In: Physical Review A. Band 76, Nr. 4, 2007, doi:10.1103/physreva.76.042319.
- Johannes Majer, Jerry M. Chow, Jay Gambetta, Jens Koch, Blake Johnson, J. A. Schreier, Luigi Frunzio, David Schuster, Andrew Houck, Andreas Wallraff, Alexandre Blais, Michel Devoret, S. M. Girvin, Robert Schoelkopf: Coupling superconducting qubits via a cavity bus. In: Nature. Band 449, Nr. 7161, 2007, S. 443–447, doi:10.1038/nature06184.
- Aashish A. Clerk, Michel Devoret, S. M. Girvin, Florian Marquardt, Robert Schoelkopf: Introduction to quantum noise, measurement, and amplification. In: Reviews of Modern Physics. Band 82, Nr. 2, 2010, S. 1155–1208, doi:10.1103/revmodphys.82.1155.
- Michel Devoret, Robert Schoelkopf: Superconducting Circuits for Quantum Information: An Outlook. In: Science. Band 339, Nr. 6124, 2013, S. 1169–1174, doi:10.1126/science.1231930.
- Hermann Grabert, Michel H. Devoret: Single Charge Tunneling. Coulomb Blockade Phenomena In Nanostructures. Springer, 1992, ISBN 978-1-4757-2168-3, doi:10.1007/978-1-4757-2166-9.
Weblinks
[ännern | Bornkood ännern]Enkeld Nahwiesen
[ännern | Bornkood ännern]- ↑ Michel H. Devoret. In: nobelprize.org. Afropen an’n 9. Oktober 2025 (engelsch).
- ↑ Olli V. Lounasmaa Memorial Prize 2016 awarded to Michel Devoret. In: Universität Aalto. 16. August 2016, afropen an’n 7. Oktober 2025 (engelsch).
- ↑ Physik-Nobelpreis geht an drei Quantenforscher. In: tagesschau.de. 7. Oktober 2025, afropen an’n 7. Oktober 2025.