Jimmy Giuffre
James Peter „Jimmy“ Giuffre (* 26. April 1921 in Dallas, Texas; † 24. April 2008 in Pittsfield, Massachusetts) weer en US-amerikaansch Jazzmusiker, -komponist un -arrangeur. He speel Saxophon un Klarinett.
Leven un Wark
[ännern | Bornkood ännern]Sien eersten Spood harr he as Arrangeur för den Big Band vun Woody Herman för de he ok den bekannten Jazzstandard „Four Brothers“ schreev (1947). Wiels sien gesamte Karriere schreev he wiedere kreative un nich begäng Arrangements.
He weer Liddmaat vun Shorty Rogers sien Bands, bevör he as Solist anfung. Giuffre speel sowohl Klarinett as ok Tenor- un Baritonsaxophon, hett sück denn aber up de Klarinett konzentreert. Sien Stil is markant, un sien fröhe Musik wurr deelwies as Cool Jazz instuuft. To’n Vergliek wurr faken de Musik von Lester Young herantrucken, wiel de sien eegen woll an’n ähnlichsten weer. 1954 speel he in’n Trio mit Shelly Manne un Shorty Rogers (The Three and The Two); 1955 wer he Grünnensliddmaat vun de Formatschoon Shelly Manne & His Men.
Jimmy Giuffre sien eerst Trio bestunn ut hüm as ok den Gitarristen Jim Hall un den Kontrabassist Ralph Peña (later Jim Atlas) un reck 1957 en lütten Hit, as Giuffre sien „The Train and the River“ in den Feernsehspecial „The Sound of Jazz“ wiest wurr. As Atlas dat Trio verlaaten dee, hett Giuffre hüm dör den Ventil-Basuunisten Bob Brookmeyer ersett. Disse wenig begäng Instrumenteeren weer vun Claude Debussy inspireert; se is in den Film Jazz an einem Sommerabend to sehn, de up dat Newport Jazz Festival 1958 dreiht wurr.
1961 hett Giuffre en nee Trio mit den Pianisten Paul Bley un den Kontrabassisten Steve Swallow billd, dat sück ok in Düütschland vörstellen dee. De Grupp funn to de Tiet woll wenig Beachtung, wurr aber vun eenig Fans un Musikern as en vun de wichtigst Gruppe vun de Jazz-Geschichte ansehn. Se hemm free Jazz speelt, aber nich in de luut Aart as Albert Ayler oder Archie Shepp, sonnern ehrder sachter un vergliekbor mit Kamermusik. In disse Konstellatschoon, de 1989 wedderbeleevt wurr, hemm de Musiker sluutend vullstänig impoviseert Musik speelt.[1]
In de fröh 1970ern hett he en wiederes Trio mit den Bassisten Kiyoshi Tokunaga un Slagtüüchspeler Randy Kaye billd. Giuffre hett wiedere Instrumente to sien Repertoire dorto nommen, dorünner Bassflöte un Sopransaxophon. En latere Grupp mit tosätzlich Pete Levin an‘n Synthesizer un den E-Bassisten Bob Nieske anstäe vun Tokunaga hett dree Alben för dat italieensch Label „Soul Note“ upnommen. Ebenfalls wiels de 1970er hett Giuffre an de New York University ünnerricht.
In den 1990ern hett he gemeensam mit Joe McPhee upnommen. Later geev he Ünnerricht an dat New England Conservatory of Music. As Komponist verbunn he „ambitioniert in seinen Werken Jazz und E-Musik“.[2]; he hett Konzerte för Klarinett un Striekorchester verfaat un hett ok Filmmusiken schreeven.
Giuffre hett an de Parkinson-Krankheit leeden un dorüm 1993 den aktiven Deel vun sien Loopbahn afslooten. He is 2008 twee Daag för sien 87. Gebortsdag storven.
Würdigungen
[ännern | Bornkood ännern]Zitat: Die drei LPs, die dieses Ensemble [Jimmy Giuffre, Paul Bley und Steve Swallow] 1961 und 1962 einspielte, zählen zu den schönsten Dokumenten einer freien Musik abseits der Ekstasen und der Dramatik des Free Jazz. […] Und schließlich wurde die lange verkannte Jazz-Kammermusik des Jimmy Giuffre doch [noch] […] gewürdigt, […] [nämlich als] eine überaus originelle Variante eines chamber jazz, und eine leise, europäisch kolorierte Alternative zu den dramatischeren Konzepten musikalischer Freiheit, wie sie die sechziger Jahre brachten.[3]
Dat Magazin Rolling Stone hett dat Album Fusion van 1961 in sien List Die 100 besten Jazz-Alben up Platz 46 wählt. Thesis keem dor up Platz 83, Free Fall up Platz 93.[4]
Diskografie (Auswahl)
[ännern | Bornkood ännern]De Johrestallen geven överwegend den Tietpunkt vun de Upnahm an.
- 1955 Tangents in Jazz (Capitol)
- 1956 The Jimmy Giuffre Clarinet (Atlantic)
- 1956 The Jimmy Giuffre 3 (Atlantic) mit Jim Hall, Ralph Peña
- 1958 Hollywood & Newport, 1957–1958 (Fresh Sound) mit Jim Hall, Ralph Peña, Bob Brookmeyer
- 1958 Trav'lin' Light (Atlantic) mit Jim Hall, Bob Brookmeyer
- 1958 Western Suite (Atlantic) mit Jim Hall, Bob Brookmeyer
- 1959 Seven Pieces (Verve) mit Jim Hall, Red Mitchell
- 1959 The Easy Way (Verve) mit Jim Hall, Ray Brown
- 1961 Fusion und Thesis (beide Verve) mit Paul Bley, Steve Swallow, 1992 bei ECM als Doppel-CD unter dem Titel Jimmy Giuffre 3, 1961 herutbrocht
- 1961 Emphasis, Stuttgart 1961; Flight, Bremen 1961 (beid hatART) mit Paul Bley, Steve Swallow
- 1961: Graz Live 1961 (Hathut / ezz-thetics 2019) mit Paul Bley, Steve Swallow
- 1963 Free Fall (Columbia, hüüd Sony) mit Paul Bley, Steve Swallow; 1998 in de List “100 Records That Set the World on Fire (While No One Was Listening)” vun The Wire upnommen
- 1965 New York Concerts: The Jimmy Giuffre 3 & 4 (ed. 2014)
- 1972 Music for People, Birds, Butterflies and Mosquitos (Choice) mit Kiyoshi Tokunaga, Randy Kaye
- 1974 Quiet Song (Improvising Artists) mit Paul Bley, Bill Connors
- 1975 River Chant (Choice) mit Kiyoshi Tokunaga, Randy Kaye
- 1975 Giuffre, Konitz, Connors, Bley (Improvising Artists) mit Paul Bley, Lee Konitz, Bill Connors
- 1983 Dragonfly (Soul Note) mit Pete Levin, Bob Nieske, Randy Kaye
- 1985 Quasar (Soul Note) mit Pete Levin, Bob Nieske, Randy Kaye
- 1987 Eiffel (CELP) mit André Jaume
- 1988 Momentum, Willisau 1988 mit André Jaume
- 1989 The Life of a Trio: Saturday and Sunday (OWL) mit Paul Bley, Steve Swallow
- 1989 Liquid Dancers (Soul Note) mit Pete Levin, Bob Nieske, Randy Kaye
- 1991 River Station (CELP) mit André Jaume
- 1992 Fly Away Little Bird (OWL) mit Paul Bley, Steve Swallow
- 1993 Conversations with a Goose (Soul Note) mit Paul Bley, Steve Swallow
Sammlung
[ännern | Bornkood ännern]- The Complete Capitol and Atlantic Recordings of Jimmy Giuffre (1954-58) - (Mosaic - 1997) - 10 LPs oder 6 CDs mit Jack Sheldon, Russ Freeman, Curtis Counce, Shelly Manne, Bud Shank, Shorty Rogers, Bob Enevoldsen, Ralph Peña, Artie Anton dm, Sweets Edison, Bob Cooper, Dave Pell, Mauri Berman bs, Stan Levey, Buddy Collette, Harry Klee b-cl, Milt Jackson, John Lewis, Percy Heath, Connie Kay, Pee Wee Russell, Rex Stewart, George Wein, Oscar Pettiford, Teddy Charles, Jim Hall, Jim Atlas b, Bernie Glow, Phil Sunkel, Joe Wilder, Al Cohn, Ed Wasserman ts, Sol Schlinger bs, Wendell Marshall, Ed Shaughnessy, Nick Travis, Art Farmer, Bob Brookmeyer
Literatur
[ännern | Bornkood ännern]- Richard Cook, Brian Morton: The Penguin Guide to Jazz on CD, LP and Cassette. 2. Uplaag. Penguin, London 1994, ISBN 0-14-017949-6.
- Peter Niklas Wilson: Jimmy Giuffre. In: Jazz-Klassiker. 2 Bde. Hg. vun Peter Niklas Wilson. Reclam, Stuttgart 2005 (RUB), ISBN 3-15-030030-4, Bd. 1, S. 313–320.
Enkeld Nahweisen
[ännern | Bornkood ännern]- ↑ „Vor allem dieses avantgardistische Trio, das für wahres Ensemblespiel und atonale Improvisation stand, machte klar, dass Giuffte die Tyrannei des ständigen Beats hinterfragte; seine Musik ersetzte zeitweise den durchgängig hörbaren Taktschlag durch einen fühlbaren Beat.“ - Jazz Podium 6/2008, S. 43
- ↑ Jazz Podium 6/2008, S. 43
- ↑ Peter Niklas Wilson: Jimmy Giuffre. In: Jazz-Klassiker. 2 Bde. Hg. von Peter Niklas Wilson. Reclam, Stuttgart 2005 (RUB), ISBN 3-15-030030-4, Bd. 1, S. 313–320, hier 319f.
- ↑ Rolling Stone: Die 100 besten Jazz-Alben. Afropen an’n 16. November 2016.
Weblinks
[ännern | Bornkood ännern]- Jimmy Giuffre in de Internet Movie Database (engelsch)
- Nachruf zum Tod Giuffres (Konrad Heidkamp: Ein leiser Schrei. Seine Musik gab dem Verstand ebenso viel wie dem Gefühl: Zum Tode des Jazzklarinettisten Jimmy Giuffre, des stillen Revolutionärs. In: Die Zeit, 8. Mai 2008.)
- Nate Chinen: Booed in the ’60s, but Time Will Tell – Jimmy Giuffre’s Music Finds New Appreciation (2014) in The New York Times