Viktoria Brams

Vun Wikipedia

Wesseln na: Navigatschoon, Söök

Viktoria Brams (* 17. September 1944 in Essen) is en düütsche Schauspelerin un Synchroonsnackerin.

Hör Utbilden hett se an de Otto-Falckenberg-School in München makt, wo se hüd ok noch leevt. Hör eerst Engagement hett se an dat Theater vun de Stadt Heidelbarg kreegen. Gastuptreeden harr se aber ok an anner Böhnen.

Siet 30 Johr kann man hör in nicht mehr to tellen Feernsehrullen seehn, so as bi SOKO 5113, Ein Fall für Zwei, Streit um drei, Ein Stück Himmel, Klinik unter Palmen. Siet 1992 is se in de Serie Marienhof as Inge Busch to seehn.

In Speelfilmen is se blots ganz selten as Dorstellerin to seehn, hier is se hööftsächlich as Synchroonsnackerin tätig. Aber in Harald Reinls Grün ist die Heide, 1972, speel se en Karrierefru, de hör vernahlässigt Mann eerst in de Lüünborger Heid weer finnen moot.

Brams hett as Synchroonsnackerin hör Stimm u.a. Catherine Deneuve (mehrfack), Jane Fonda (Coming Home), Claude Jade (Schach dem Roboter), Julie Andrews (10 - Die Traumfrau), Meryl Streep (Rendezvous im Jenseits), Ali MacGraw (Convoy), Maud Adams (Octopussy), Tyne Daly (Für alle Fälle Amy), Marthe Keller (Die Antwort kennt nur der Wind), Mary Elizabeth Mastrantonio (Abyss), Fanny Ardant (Die Familie), Michele Lee (Unter der Sonne Kaliforniens), Rachel Ward (Die Dornenvögel), Angie Dickinson (in der Hauptrolle der Krimiserie Make-up und Pistolen) un Rita Hayworth (Feernseehfaaten vun Gilda) utlehnt.

Se weer in eerste Ehe mit Gerd Potyka verheiraaat, in tweete Ehe siet 1968 mit Michael Hinz, mit mit de se ok faken tosommen op de Theaterböhn steiht. Tosommen hebbt se twee Kinner, Viviane (* 1969) un Patrick (* 1973).

Viktoria Brams ist Botschafterin vun de Initiative tegen Osteoporose (Knakenschwund).

[ännern] Filmografie

  • 1965: Die fünfte Kolonne – Zwielicht
  • 1965: Der Nachtkurier meldet
  • 1966: Johannisnacht
  • 1966: Der Floh im Ohr
  • 1967: Sie schreiben mit – Die Meisterschaft
  • 1968: Dem Täter auf der Spur – Schrott
  • 1968: Hauptstraße Glück
  • 1968: Der Vater und sein Sohn
  • 1968: Ein Sarg für Mr. Holloway
  • 1970: Hamburg Transit
  • 1970: Pater Brown – Das Duell
  • 1970: Stille Winkel, laute Küste
  • 1970: Endspurt
  • 1971: Salto mortale – Gastspiel in Brüssel
  • 1972: Grün ist die Heide

[ännern] Weblenken

Persönliche Warktüüch
Annere Spraken