Leto (Mythologie)

Vun Wikipedia
Wesseln na: Navigatschoon, Söök

Leto is een Göddin ut de greeksche Mythologie. Se is den Titan Koios un de Titansche Phoibe ehr Dochter. Mit düsse Leto hett Zeus wat harrt un hett mit ehr de beiden Kinner Artemis un Apollon tüügt. Later wurr dat so ansehn, dat de röömsche Göddin Latona desülbige Froo is.

Hera ehr Ieversucht[ännern | Bornkood ännern]

Zeus sien Wiev Hera weer vunwegen Leto ieversüchtig un versöch de Geboort vun ehr Kinner aftowennen. Hera ehr Grootmudder Gaia harr seggt, de Kinner, de Zeus mit Leto hebben scholl, de schöllen grötter un mächtiger weeren, as ehr egen Kinner mit Zeus. Dor schick se de Slang Python nah Leto, de scholl ehr dalsluken. Man Zeus wüss dor gegenan to gahn. Dor hett Hera de Eer den Eed afnahmen, se dröff keen Stück Land för Leto hengeven, wo se ehr Kinner up to Welt bringen konn, wo ok man bloß eenmal de Sünn up schient hett. Dor leet Poseidon de swimmen Insel Delos ut dat Water updükern un Hermes bröch Leto dor denn hen, just so, as Zeus dat seggt harr.

Artemis un Apollon[ännern | Bornkood ännern]

Dor hett Hera de Eileithyia solang tosett, bit se dat nich mehr waagt hett, Leto bi to stahn. Eileithyia weer de Göddin vun de Geboort. Dat duur nich mehr lang un Leto möss platzen, man de annern Gödder hefft ehr bistahn. Toeerst köffen se den Himmel den Maand af, un denn geven se den Maand an Hephaistos. De scholl dor een wunnerschöön Halsband vun maken. Dat geven se den Eleithyia. Dor hett se denn doch Leto hulpen. Unner een Palmboom hett se toeerst Artemis up’e Welt bröcht un later Apollon. Dor hett Artemis ehr al bi hulpen. In düsse Tiet hefft de Kureten so’n Krawall maakt, dat Hera dat Schreen vun Leto bi de Geboort nich hören konn.

Geschichten[ännern | Bornkood ännern]

As Leto vun Delos utkniepen möss, weil Hera denn doch dorachter kamen weer, keem se na Lykien. Dor wollen een paar Buurn ehr dat verbeden, ut den See to drinken. Vunwegen dat Leto dor üm beden harr, hett Zeus jem denn in Poggen verwannelt.

Eenmol hett Niobe sik gegen Leto in’e Bost smeten, se harr söben mal so veel Söhns un Döchter. Dor mössen Niobe ehr Kinner up gruulich Aart för betahlen.